در گشتی که در وبلاگها میزدم بارها به این اظهار نظر برخوردم که برخی از جوانان محذوف می گویند انتخابات شوراها چندان سیاسی نیست و بیشتر صنفی است بنابراین زیاد نباید آن را جدی گرفت. ولی واقعیت این است که اصولگرایان آن را کاملا سیاسی فرض می کنند.مگر نه این است که دومینوی انتخاباتی اصولگرایان از انتخابات شورای دوم آغاز شد و به ریاست جمهوری احمدی نژاد رسید؟و مگر نه اینکه عده کثیری از منتقدین و مخالفین اصولگرایان دوباره رد صلاحیت شده اند؟پس این سیاسی بودن این انتخابات را لااقل از دیدگاه آنان اثبات میکند.از طرفی به قول پست اخیر الپر بالاخره بایستی این راه به اشتباه رفته یک و نیم سال پیش به مسیر اصلی پیشرفت و توسعه قبلی برگردد یا نه؟ بالاخره این دومینوی اقلیت بر علیه اکثریت بالاخره بایستی یک جایی کج شده و مسیر آن تغییر یابد یا اینکه میخواهیم این مسیر تخریب و ظلم و تند روی و عقب گرد اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و حذف منتقدین و سلب آزادی بیان و آزادی های فردی و اجتماعی باشعار مهرورزی و عدالت همچنان ادامه یابد؟

 سوال اصلی من این است که تحريمي ها در اين يك ونيم سال چه فراچنگ آوردند؟آیا تحریمی ها هنوز از بیفایده و بلکه مضر بودن عدم شرکت در انتخابات مطمئن نشده اند و نفهمیده اند که اتفاقا خواسته اقتدار گرایان این است که مخالفینشان در عرصه حضور نیابند تا آنها بتوانند با حداقل آرای سنتی خودشان رقابت را برنده شوند؟ 

دیروز در جلسه ای با برخی از دوستان فعال در عرصه سیاسی خبر از این بود که آقای خاتمی با مشاهده روند رو به افول دستاوردهای سیاسی و اقتصادی و اجتماعی گذشته و با درک عمیق از شرایط حساس و خطیر کشور تصمیم گرفته است با تمام توان در این انتخابات نابرابر فعال شود. انتخاباتی که در آن محذوفین و منتقدین و دلسوزان اصلی از حداقل امکانات رسانه ای و تبلیغی محرومند و تنها به درک و شعور سیاسی مردم دل بسته اند و البته به فعال شدن روشنفکران و خواص جامعه و تلاش آنان برای اقناع و توجیه عامه مردم برای رای به لیست مورد حمایت محذوفین و منتقدین. در فضای سرکوب و سانسور صدای دگر اندیشان و منتقدین هیچ کس غیر از خود آنان بخصوص طبقه تحصیلکرده و روشنفکر این قشر نمی تواند ندای اصلاح و بازگشت به دوران اقتدار ایران و ایرانی را به گوش جامعه برساند.

در باب سخنان جدید رئیس جمهور نکات زیر قابل تامل است:

۱- کشور ما با جمعیت فعلی اکنون ۶/۱۱ درصد نرخ بیکاری دارد که اکثریت قریب به اتفاق آنان هم جوان و ۳۷ درصد آنان تحصیل کرده دانشگاهی هستند(آمار بانک جهانی).نرخ تورم امسال به ۵/۱۲ درصد رسید که در سال ۸۷ به ۱۳ درصد خواهد رسید.

۲-بر هیچ کس پوشیده نیست که از نظر امکانات آموزش و پرورش کشور ما دچار تنگناهای جدی است. انبوه مدارس استیجاری در حال تعطیلی٬ نیاز به تاسیس مدارس جدید٬ افزایش جمعیت دانش آموزی و محدود بودن امکانات آموزشی٬ انبوه پشت کنکوری هائی که بدلیل محدود بودن ظرفیت پذیرش دانشگاهها از ادامه تحصیل باز مانده و دچار مشکلات روحی و روانی شده اند همگی نشان از عدم کفایت امکانات فعلی با جمعیت فعلی می دهد.

۳- بیش از نیمی از جمعیت کشور زیر خط فقر قرار دارند و امکانات فعلی کشور اجازه کمک و بهبود سطح زندگی مردم را نمی دهد و از نظر اقتصادی کشور دچار بحرانهای جدی است. وضعیت فقر و تنگدستی مردم را میتوان در آمار تکان دهنده خانواده های تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی مشاهده نمود.

۴-از نظر سطح بهداشتی و درمانی٬  کمبود تخت های بیمارستانی٬ نیاز به تاسیس مراکز بهداشتی و درمانی که حداقل های خدمات بهداشتی و در مانی را فراهم کند٬ کمبود و یا نبود خدمات بهداشتی و در مانی در مناطق محروم و  کمبود دارو از معضلات اصلی است که برای همین جمعیت فعلی نیز تامین نگردیده است.

۵-طبق شواهد موجود و با توجه به جمعیت جوان کشور ما به سمت انفجار جمعیتی پیش می رویم و با همین سیاست های کنترل جمعیتی و شعار دو فرزند برای یک زوج هم آمار جمعیت ما خود بخود رو به افزایش است حال اگر این سیاست ها را هم کنار بگذاریم دیگر معلوم است که چه خواهد شد.

اینها مواردی از وضعیت اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی موجود در کشور ماست.آیا مسئولین ما تا کنون توانسته اند برای همین ۷۰ میلیون نفر یک رفاه نسبی و حداقلی را فراهم کنند؟

احمدی نژاد بر پایه کدام آمار و ارقام و مدارکی ادعا می کند که ظرفیت ۱۲۰ میلیون نفر را داریم؟خوب است این ادعا را ثابت کند و آن وقت مردم از خود می پرسند که این ظرفیت ۱۲۰ میلیونی کشور چرا برای ۷۰ میلیون نفر کفایت نمی کند؟

۲۰ سال است که مسئولین بهداشتی کشور تلاش می کنند تا جمعیت رو به رشد کشور را تحت کنترل در آورند و وقتی می خواهند نتیجه بگیرند این آقای رئیس جمهور همه فن حریف چه ها که نمی کند.