پيامبر صلى الله عليه و آله: مَن جُرِحَ في سَبيلِ اللَّهِ جاءَ يَومَ القِيامَةِ ريحُهُ كَرِيحِ المِسكِ... عَلَيهِ طابَعُ الشُّهَداءِ هر كس در راه خداوند مجروح شود، در حالى وارد قيامت مى‏شود كه بويش چون بوى مشك است... و نشان شهيدان را دارد.

سالروز خجسته ميلاد حضرت ابوالفضل عباس (ع)، حماسه آفرين دشت کربلا بنام روز جانباز ناميده شده است. جانبازانی که حکايت شگفت آفرينی آنها در ميدان های عرفان و حماسه تکان دهنده بوده است. در نوشته های عارفان صاحبدل آمده است که: خداوند را دوستانی است که همواره در اجتماع  و در بين مردم، بی هيچ لاف و گزافی به زندگی و عبادت مشغولند، بی آنکه نامشان برجسته تر از نام های ديگران، بر سر زبان ها باشد آنان ناشناخته برای اهل زمين، و نام آورند برای آسمان. ملت ايران هميشه و در همه جا و در تاريخ بلندش قهرمانان نام آوری دارد که همواره به وجود آنان می بالد. اينان نام آوران عرصه خونين جنگ و حماسه و نبردند، يا صاحب نامان عرصه های ژرف و شگرف علم و عرفان و مذهب. به شهادت تاريخ هيچ قومی و ملتی به اندازه ملت رشيد ايران، در دامن خودش، دلاوران حماسی، اسطوره ای و عرفانی پرورش نداده است. قهرمانان حماسه ساز ما در جبهه های جنگ تحميلی روحشان آکنده از فضايل نورانی و انسانی بود و ملت های ديگر همواره اين نام آوران دنيای حماسه اسطوره و عرفان ما را ستوده اند و همواره آرزوی داشتن چنين کسانی را در خيال خود پرورانده اند. مردانی که هشت سال در برابر يورش گسترده و همه جانبه دشمنان نور و روشنايی، ايستادگی کرده اند و مقاومتشان را نشان فرشتگان دادند، آنها فقط قهرمانان جسم نيستند، بلکه پهلوانان روح نيز می باشند. وقتی دشمن آتش در اين سرزمين انداخت و شعله های سرکش و مغرور اين آتش بخش وسيعی از خاک سبز ما را فرا گرفت، جمعی از فرزندان اين ديار خود را به دل اين آتش زدند، با آتش پنجه در پنجه افکندند و خود را سوختند تا سر زمين و آيينشان سبز بماند. آنها بدون اينکه هراسی به خود راه دهند سالها دل به خدا و تن به طوفان سپردند و سرانجام به رسم هديه عضوی از بدن خود را که از خدای سبحان امانت گرفته بودند، تقديم حضرت رب العالمين کردند. جانبازان شيميايی ما، گمنام ترين و سربلند ترين قهرمانان جبهه های دفاع مقدس هستند.  آنها هر روز، زندگی در ميان شعله های آتش را تجربه می کنند. داستان نشستن شيخ الانبياء حضرت ابراهيم(ع) در دل آتش حکايت همين جانبازان ماست که از نسل معنوی همان پيامبر آتش نشينند. جانبازان دلاور ما در هر جبهه ای از جبهه های مقدس ردپايی از خود گذاشته اند که آثار آنها را در تمامی جبهه های غرب و جنوب می توان ديد. آنها گاه در لابلای کوه های سر به فلک کشيده کردستان به جست وجو و دفاع مشغول می شدند و گاه در ميان امواج خروشان کارون و اروند، در پی ديار دلدار، تن به طوفان دريا سپرده اند، که حکايت شان يک تاريخ حادثه را در برابر ما آشکار می کند. اگر چه بسياری از مجاهدان اين ديار، پاداش شجاعتشان را از خدای سبحان گرفته اند و به مقام عظمای شهادت نايل آمدند، اما اگر به دقت به جاده زندگی نگاه کنيم، سوارانی را می بينيم که همچنان چالاک و چابک به سمت نور در حرکتند و بيرق فتح و پيروزی و نويد ظهور مولايمان را در دست پرقوتشان به اهتراز در آورده اند.             هنوز راه همان است و مرد بسيار است                       خبر دهيد که اهل نبرد بسيار است

   سهمیه بندی بنزین وکاهش ازهم گسیختگی نظام خانواده ها

   دوست عزیزم علیرضا اینجا مطلب جالبی نوشته.

   حنیف عزیز هم اینجا مطلب کوتاه اما پر مغزی دارد.

   اما چند نکته مهم که توجه منتقدین و بویژه جوانان مبارز ایران زمین به آنها ضروری است را عنوان می کنم.

   بسیاری از جوانان و روز نامه نگاران خود می دانند که از روزی که این دو روزنامه آغاز به کار کردند توقیفشان حتمی بود. اما بسیاری از سیاسیون اصلاح طلب که خوش بینی را به حد اعلای خود رسانده اند و لبخند و تمکین در برابر استبداد پیشه همیشگی آنان گشته، با امید های واهی این احتمال را لایحتمل می دانستند و بخصوص مسئولین شرق حتی حاضر به خود سانسوری محض شده بودند تا شاید بهانه ای برای بستن این روز نامه ها یافت نشود. آنان در این مقوله تا جایی پیش رفتند که گاهی اوقات تملق استبداد را هم می گفتند و به بقای خود امیدوار بودند ( دکتر زیبا کلام در مصاحبه ای این موضوع را توضیح می دهد). این اقدام آنان باعث شدکه در طول دوران انتشار خود هم نتوانند حقایق را آنطور که هست منتشر کنند و این فرصت هم مثل خیلی از فرصتهای دیگر از دست رفت.البته من از بزرگان اصلاح طلب انتظار اقدامات انقلابی در برابر محافظه کاران را ندارم که نه تنها اقدام انقلابی را توصیه نمی کنم بلکه معتقدم آنان به اقتضای سنشان و از طرفی شاید منافع بالقوه شان خود، محافظه کار شده اند و از طرفی شاید توان مبارزه و انگیزه آن را از دست داده اند. اما معتقدم که جوانان مبارز نباید پای خود را جای پای بزرگتر ها بگذارند چه، تمکین در برابر زور و جور، خود همسویی با آن است و اگر مظلومی نباشد، ظالمی هم نخواهد بود و توسری خوری خود محرک ظلم و جور است.

   به نظر می رسد ما خود این روز ها دیگر توسط جناح ظلم و جور، برای ظلم هایشان حساسیت زدایی شده ایم و دیگر حتی از نشان دادن یک عکس العمل طبیعی هم در برابر اقدامات غیر قانونی شان ناتوان شده ایم. این نوید خوبی برای آنان است و آنان را برای پیروزی های آتی خود امیدوارتر می کند. با شرایط فعلی که امکان داشتن حتی یک روزنامه مستقل را هم از منتقدین گرفته اند انتظار رساندن صدای متفاوت از صدای حاکم بر جامعه به گوش مردم یک انتظار واهی است.هنوز راههای مسالمت آمیز زیادی برای آگاهی دادن به مردم توسط ما باقی است که بایستی تجربه کنیم. یک مورد آن استفاده از تمام ظرفیت وبلاگهاست. مورد دیگر افزایش درخواستهای انتشار روزنامه به وزارت ارشاد است تا آنان مجبور شوند تا با حداقل چند روزنامه موافقت کنند.مورد دیگر بسیج توده های جوانان و مردم حول محور اصلاح طلبی است و بیشمار نمونه دیگر.فقط کافی است ناامید و منفعل نشویم.  

   اینها را گفتم که به دوستان مبارز خودم بگویم که ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم. من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی چه کسی بر خیزد؟    

وای که چه سخت است این زندگی

گاهی وقتها بد جوری حالم می گیرد

چه دنیای بی رحمی است،

همیشه ما حال همه را می پرسیم،

 ولی کسی نیست که احوالی از ما بپرسد.

همه مشغول خود و ما مشغول بیخود.

چه دنیای بی رحمی است.

تازه در شهر عاطفه ایم، مثلا!!!

همیشه در دو سوی انتها!

تعادل کجاست؟ عاطفه کجاست؟

وای که چه بدم می آید از این اراجیف عاطفه!

برای او که نمی فهمد عاطفه را!

ما که شاعر نیستیم...ولی این اراجیف حرف دل است.

وای سکوت بینهایت به فریادم برس

از این شهر تاریک دلم گرفت مفر کجاست؟

این چند روز حال نوشتن ندارم... بعدا می نویسم، بعدا