من برایش نوشتم: به نظر شما با اين گند های دولت و مجلس يکدست نبايد به دوم خردادی ها اجازه موفقيت در انتخابات را داد؟؟؟!!!

   امید برایم نوشت: سلام آقا داود . اين ادبيات درستی در مقابل يک سوال نيست . اگر شما به مسائلی پی برده ايد . شايد ديگران به آن مسائل پی نبرده اند و چه بسا اين مسائل برايشان اين صفتها را نداشته باشد . لذا در صورتی که مایلید پاسخی منطی تر بدهید .

   من جواب دادم: به گمانم سوال بنده در جواب علی آقا را می فرمائيد. اگر با وجود اين همه معضل در سياست خارجی و در اقتصاد داخلی و مسائل مختلف که مردم با گوشت و پوست لمس می کنند، کسانی باشند که هنوز به قول شما (به آن مسائل پی نبرده اند) آيا شما فکر نمی کنيد که خودشان نمی خواهند پی ببرند؟ کسی که نگاه منطقي به مسائل ندارد و هنوز خيال می کند که موفقيت گروههای سیاسی قانونی کشور بايستی با اجازه برخی، و نه رای مردم باشد ، شما چه جواب منطقی تری به ايشان می توانيد بدهيد؟

   سپس علی برایم نوشت: من طرفدار مردمي هستم كه با آن انگيزه و افكارو اعتقاد جان خود را فدا كردن و روي مين رفتن و در جنگ شهيد شدن من پيرو همان جوانان هستم و ميدانم كه اين مردم هستند كه با رأي خود ميهنشان را مي سازند و فقط ما مي توانيم آنها را راهنمايي كنيم كه چه كساني را انتخاب كنند و در مورد آن سؤال منظور مرا درست دريافت نكرديد به نظرم كسي را بايد اين جوانان انتخاب كنند كه از هر نظر ايده آل و 100% طرفدار ملت و آن افكار و انگيزه هاي جوانان زمان جنگ را داشته باشد وبراي امتش ازجان خودش هم بگذرد نه اينكه از افرادي كه پيرو حزب مشاركت ، سازمان مجاهدين انقلاب يا حزب كارگزاران يا دركل دوم خردادي باشد ...

حال جواب آخر من به علی را بخوانید:

   جناب علی آقا:همين ادبيات يکجانبه گرايانه شما که با کمال احترام ، ناشی از ناآگاهی شماست مرا واداشت تا سوالتان را به خودتان برگردانم. هر چند اميد عزيز تمايلی ندارد که مطالبی متفاوت در وبش مطرح شود اما اجمالا می پرسم که :
   چطور رزمندگان جان برکف که قهرمانان ملی هستند و متعلق به هيچ جناحی نيستند را متعلق به اقتدارگراها می دانيد و وانمود می کنيد که هيچ کدامشان از دوم خردادی ها نيستند؟ آيا می دانيد که سيد هاشم آغاجری استاد دانشگاه و عضو سازمان مجاهدین که از سوی متهجرين بخاطر يک سخنرانی به اعدام محکوم شد و مداخله رهبری قضيه را فيصله داد، خود جانباز جنگ تحميلی است و يک پايش را هم در جنگ از دست داده است يا دکتر سيد رضا خاتمی عضو مشارکت نيز جانباز جنگ است؟ البته ايندو فقط نمونه است و مجال معرفی بقيه نيست که خيلی زيادند.

   تاريخ ۱۰ سال دوران حيات امام بعد از انقلاب را مرور کنيد سپس بگوئيد که امام در بين اين دو جناح سياسی امروز، به چه کسانی بيشتر اعتماد داشت و مناصب حکومتی بيشتر در دست چه کسانی بود(آنان غير از دوم خردادی های امروز بودند؟). و بگوئيد که در جريان اقدام عده ای عليه مهندس موسوی امام به چه کسانی گفت که :حتی توانايی اداره يک نانوايی را هم ندارند( آنان غير از اصولگراهای امروز بودند؟)
   اکثریت دانشجويان پيرو خط امام و رهبر فکريشان آيت الله موسوی خوئيني ها که با تسخير لانه جاسوسی کاخ سفيد را به لرزه درآوردند امروز در کدام جناح سياسی حضور دارند؟

شما که از مردم و جوانان سخن میگوئید، بگوئيد اين مردم بيشترين رای تاريخ انتخابات جمهوری اسلامی را در دوم خرداد ۷۶ و خرداد ۸۰ به چه کسی و يا جناحی دادند؟و امروز هم اکثريتشان به چه کسانی بيشتر اعتماد می کنند؟ اينکه می گوئيد که مردم بايد فرد طرفدار ملت را انتخاب کنند درست امادر مورد منظورت از داشتن انگيزه زمان جنگ بايد بپرسم که آيا نبايستی سياستهای يک کشور با پيشرفتش اصلاح و از جنگ طلبی و استقبال از جنگ پرهيز کند؟آيا می توان با درگير شدن بيمورد با دنيا و توهين به شعور ديگر کشورها در دهکدی جهانی زندگی کرد و راه به جايی برد؟ برای اداره کشور فقط از جان گذشتن کافيست يا عقلانيت و سياست در تدبير هم لازم است؟    گفتی که (به نظرم كسي را بايد اين جوانان انتخاب كنند كه از هر نظر ايده آل و 100% طرفدار ملت و آن افكار و انگيزه هاي جوانان زمان جنگ را داشته باشد وبراي امتش ازجان خودش هم بگذرد نه اينكه از افرادي كه پيرو حزب مشاركت ، سازمان مجاهدين انقلاب يا حزب كارگزاران يا دركل دوم خردادي باشد )آيا مطمئنی که اين گروهها را شناخته ای و برای قضاوت فقط به تبليغات صدا و سيمای به ظاهر ملی اما در واقع جناحی و مطبوعات اقتدار گرايان اکتفا نکرده ای؟ آيا می توانی بيطرفانه در مورد مبارزان انقلابی ديروز و اصلاح طلبان مسالمت جوی امروز قضاوت کنی؟؟؟    پيشنهاد می کنم در مورد خوارج زمان علی (ع)و نوع برخورد آنان با علی و برخورد امام با آنها و مصاديق تهجر در ايران امروز بيشتر مطالعه کنيد و بيانديشيد. خداوند همه ما را هدايت کند.

   گروهی بودند که به وضع موجود نگاه اعتقادی و مقدس مابانه داشتند. نگاه اینان نشات گرفته از نگاه تقدس گرایانه به نظام حاکم بود. از دیدگاه اینان چون به پای این نظام خون ریخته شده بود و زحمات زیادی بر ای برقراری این نظام کشیده شده بود، پس این نظام فی نفسه بعنوان یک متغیر مستقل از مردم، دارای تقدس بود. از اینرو انتقاد و یا احیانا تلاش برای ایجاد تحولات اساسی و لازم به نفع نیازهای مردم و کشور امری مذموم و خائنانه بود. این تفکر به آنان یاد می داد که اگر انتقادی به نظام وارد کنی گناه بزرگی را مرتکب شذه ای. از اینرو منتقدین، افرادی لاقید و لامذهب و احیانا منحرف و آلت دست دشمن قلمداد می شدند. با توجه به نگاه مقدس مابانه و کاریزماتیک اینان به نظام، خود بخود مسئولین این نظام نیز مقدس می شدند و مصون از انتقاد. بنابر این از نگاه اینان بالادستی همیشه مقدس بود و لایق اطاعت. این نگرش راه را برای اطاعت بی چون و چرا از بالادستی و بالطبع گاهی چاپلوسی و تعریف و تمجید بیمورد باز مینمود.

   گروهی دیگر بودند که نگاهشان به اوضاع اجتماعی و سیاسی و فرهنگی کشور انتقادی و تحلیلی بود. این گروه به جای پذیرش وضع موجود، بدنبال تحلیل و کشف ایرادات و معضلات و تحلیل و ارائه راه حل و تلاش برای بهبود اوضاع بودند. آنان حاضر به پذیرش معضلات و سکوت در برابر آنها نبودند. از دیدگاه اینان نظام برآمده از رای مردم فی نفسه مقدس و غیر قابل انتقاد نبود و بعنوان یک متغیر وابسته به خواست و رای اکثریت ملت ایران که مسلمان بودند تلقی می شد و به قول امام راحل میزان رای ملت بود (بدون اما و اگر).

   با شروع جنبش دوم خرداد ۷۶ و شفاف شدن مرزبندی های گروههای سیاسی، گروه اول که هر نوع انتقادی را خیانت به آرمانها و ارزشها قلمداد می کردند نا خود آگاه خود را نزدیک به تفکر محافظه کاران یافتند و به مرور جذب آنان شدند. در مقابل گروه دوم نیز که منتقد دردمند بودند خود را موافق اصلاح طلبان دیدند.در سالهای آخر تحصیلم  شاهد جذب دانشجویان فعال دانشگاه در مناصب و پستهای حکومتی بودم. مخالفین انتقاد که از قضا تنها یاد گرفته بودند که اطاعت کنند و البته چاپلوسی و تعریف و تمجید از بالادستی، تمامشان جذب نهادهای وابسته به محافظه کاران و نهادهای انتصابی شدند. در طول مدیریت و حضور اینان در این پستها با اینکه من آنان و توانمندی های ضعیف مدیریتی شان را از دوران دانشگاه می شناختم و می دانستم که در دانشگاه بجای خلاق بودن تنها اطاعت را یاد گرفته بودند، سعی کردم که آنان را زیر نظر داشته باشم و نتیجه چاپلوسی ها و اطاعتها را مشاهده کنم. با اینکه از همان اول وارد پستهای کلیدی و مهم شدند اکنون که چند سال از آن موقع می گذرد شاهد جدایی و طرد برخی از اینان از سوی اربابانشان هستم گویا توان چاپلوسی و اطاعت محض محدود و غیر قابل ادامه است. توانمندی خاصی هم که ندارند تا بخاطر آن باقی بمانند. برخی هم که هنوز باقی اند بسیار ناراضی اند. عده ای هم کلا از اربابانشان جدا شده و تبدیل به مخالف آنان شده اند و البته معترف به این امر که فضای محافظه کاری فضای کار و تلاش نیست و بزرگان آنان جز اطاعت از زیر دستانشان نمی خواهند. دلم برای این گروه آخری می سوزد چون با اینکه هر چند دیر، ولی متوجه اشتباهاتشان شده اند ولی بدلیل سابقه شان نه راه پس دارند و نه راه پیش.

   اما از این طرف دانشجویان مبارز و منتقد دیروز با اینکه پست و مقامی در این کشور ندارند و اما بسیاری شان در عرصه های جامعه مدنی و روزنامه نگاری و تئوری پردازی و فعالیت و مبارزه سیاسی دارای وزنه های قابل قبولی هستند و از نظر توانمندی وجودی شان قابل مقایسه با نور چشمی های چاپلوس نیستند. پس بی حکمت نیست که اکثر تحصیلکرده ها و روشنفکران و تئوری پردازان عرصه سیاست مدافع انتقاد و اصلاحاتند.