اکثر بزرگان علم سیاست نیز معتقدند "قدرت مطلق و غیر سیال فی نفسه فسادآور" است. این حرف درستی است هر نوع حکومت حتی حکومت افراد لایق و توانمند نیز اگر سیالیت نداشته باشد به افساد کشیده می شود. چرا که صاحبان قدرت و حکومت مطلق و ثابت همیشه از تغییر زائقه و مطالبات مردم و رویگردانی احتمالی آنان از حکومتگران لا یتغیر بیمناکند و چون حاضر به از دست دادن قدرت و حکومت نیستند، بنابراین برای حفظ قدرت و حکومت خود خواه ناخواه مجبورند یا آن را به انحائ مختلف توجیه کنند - اعم از اینکه خود را برتربدانند یا لایق تر و محق تر و یا اینکه مردم را از بیم دشمنان واقعی یا خیالی بدتر از خود بترسانند- و یا اینکه برای حفظ قدرت،دست به سرکوب مخالفان بزنند که این خود بخود به اختناق و تمامیت خواهی منتهی می شود.

   تنها راهی که باعث می شود حکومتها، تمامیت خواه و سرکوبگر نباشند سیال بودن آنهاست. قدرت هرگز نباید در دست شخص یا اشخاصی بطور مادام العمر و مطلق باقی بماند چون این، با روح پیشرفت و تحول خواهی ملتها در تعارض است و هیچ ملتی حاضر نیست مادام العمر تحت امر یک شخص یا گروه ثابت باقی بماند چون از یک طرف آن شخص یا گروه خاص به واسطه انسان بودنشان ، خود دستخوش تحلیل وتغییر، خواه از نظر جسمی و روحی و توان مندی قرار می گیرند. از طرفی چون قدرت مطلق فسادآور است پس تنها راه پیشرفت و توسعه، استفاده از اندیشه ها و سلایق مختلف و نیروهای تازه نفس و البته تربیت یافته در امر اداره حکومتهاست. شیوه آن نیز دست به دست شدن حکومت با خواست ملتهاست و این همان دموکراسی به معنای جمهوری است.

   امام (ره) بخوبی بر این امر واقف بود و برای همین نیز در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی در مقابل خواست تمامیت خواهان و طالبان حکومت اسلامی، جمهوری اسلامی را بهترین گزینه حاکمیت در ایران معرفی نمود و بر این اساس ساز و کار آن نیز در قانون اساسی تعبیه گردید.

   اما متاسفانه اکنون می بینیم که طالبان و حامیان تفکر حکومت اسلامی آشکارا از اندیشه و هدف خود می گویند و البته برخی از آنها نیز در مصادر حساس جمهوری اسلامی رخنه کرده اند و آرام آرام می روند تا محتوای جمهوری اسلامی را به حکومت اسلامی تبدیل کنند البته با حفظ ظاهر نام جمهوری اسلامی.

   انتخابات اخیر مجلس هشتم نمونه آشکار تلاش حامیان حکومت اسلامی برای انحراف جمهوری اسلامی از آرمان جمهوریت خود است.عده کثیری از انقلابیون طرفدار جمهوری اسلامی در این انتخابات از حق انتخاب شدن محروم شدند و نه تنها آن عده از نیروهای وابسته به حامیان حکومت اسلامی اجازه حضور در انتخابات یافتند بلکه اکثر آنان نیز از حمایت بزرگانشان در درون نظام برخوردار شدند و به مجلس راه یافتند.اینان همان بله قربان گویان و افراد مطیع اقتدارطلبان بودند. روند برگزاری این انتخابات و اتفاقات و تخلفات گسترده اقتدارگرایان در آن هشداری جدی به نیروهای وفادار جمهوری اسلامی است تا نگذارند این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیافتد.  

   رسول منتجب نیا قائم مقام حزب اعتماد ملی در تاریخ دوم فروردین پس از شکست در انتخابات مجلس بدلیل عدم قرار گرفتن نامش در لیست ائتلاف اصلاح طلبان با نام "یاران خاتمی"، نامه ای به ظاهر دوستانه و اما در واقع سراسر توهین و تهمت به سید محمد خاتمی ارسال نمود.  

   در این نامه وی با گلایه از اینکه نامش در فهرست یاران خاتمی قرار نگرفته بود خاتمی را مدیون حمایتهای خویش و کروبی طی سالهای دولت اصلاحات دانست و با گلایه از اینکه خاتمی توسط چندین تن محاصره و مصادره شده، خاتمی را به نزدیکی با کروبی دعوت کرده است. این در حالی است که همه می دانند که این خاتمی نبود که از کروبی فاصله گرفت بلکه این کروبی و منتجب نیا و گرامی مقدم و چند تن دیگر بودند که رسانه های اقتدار گرا و بخش خبری ۳۰/۲۰  رسانه به ظاهر ملی را بعنوان ابزاری برای توهین و تخریب خاتمی و یارانش بکار گرفتند. از طرفی تنها حزبی از اصلاح طلبان که حاضر به ائتلاف با دیگران نشد حزب اعتماد ملی بود چون خود را بی نیاز از دیگر اصلاح طلبان می دید. حال چه شده است که از قرار نگرفتن نامشان در لیست ائتلاف گله مندند؟ آنها خیال می کردند  که با تخریب اصلاح طلبان و بده بستان های پشت پرده با اقتدارگرایان می توانند جایگاه اصلاح طلبان واقعی را غصب نموده و برای خود سهمی از کرسی های مجلس با کمک اقتدارگرایان فراهم نمایند. از طرفی آنان وزنه بیش از حد وزنه واقعی، نزد افکار عمومی برای خود قائل بودند.این بلند پروازی ها آنان را برای تخریب و توهین بی پروا به اصلاح طلبان ترغیب می نمود.

   اما حال که نتیجه انتخابات مجلس مشخص شده و تنها آن عده از اعضای اعتماد ملی که نامشان در لیست ائتلاف اصلاح طلبان(یاران خاتمی) قرار گرفته بود توانستند رای قابل قبولی کسب کنند( جواد اطاعت ، سید کامل تقوی نژاد و ابوالفضل شکوری و...)، همه می بینند که برای اقتدارگرایان، تفاوتی میان اصلاح طلب کند رو و تند رو و میانه رو وجود ندارد و کروبی و منتجب نیا ضمن اینکه بی اعتنایی و عدم اقبال مردم را نسبت به خود به عینه مشاهده کردند و مقبولیت خود را در پایینترین حد نسبت به دیگر گروههای سیاسی اعم از اقتدارگرا و اصولگرا و اصلاح طلب دیدند، احساس می کنند که از اقتدارگرایان بازی خورده اند و از اینجا مانده و از آنجا رانده شده اند. اما اکنون نیز بجای عذر خواهی و تلاش برای زدودن اختلافات، افرادی چون منتجب نیا با نامه ای به ظاهر دوستانه اما در واقع با عقده گشایی به قصد انتقام،  شخص خاتمی را مورد حمله قرار می دهد. نامه را می توانید اینجا بخوانید