![]() |
![]() |
|
| کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه... |
|
حسین شریعتمداری مدیر مسئول کیهان بدنبال موج اعتراضات به تهدید خاتمی، با گرفتن یک قیافه دلسوزانه و خیر خواهانه ادعا نمود که من فقط هشدار دادم و نگران جان شخصیتهای نظام هستم!
سوابق امنیتی حسین شریعتمداری بر هیچ کس پوشیده نیست و او بهتر از هر کسی در این نظام می داند که کشور ما سالهاست دوران ناامنی و هرج و مرج که فضا را برای گروه فشار و تروریست ها برای اعمال خشونت آمیزشان فراهم می کرد را پشت سر گذاشته است. ایران دهه هشتاد از نظر نظم و قانون مداری و امنیت با ایران دهه شصت قابل مقایسه نیست و برادر حسین بهتر از همه این را می داند. اما چه شده است که خیال می کند می شود در ایران امروز هم دست به رفتار های تروریستی دهه شصت زد؟! آیا برادر حسین با آن سوابق درخشانش! ایران دهه هشتاد را با کشور ناامن و تروریست پرور پاکستان که هر روز قربانی انفجارها و ترورهاست یکی میداند که نگران بروز رویدادی مشابه در کشور ماست؟ یا اینکه او چیزی را می گوید که آرزویش را دارد؟ کیست که نداند نوستالژی ناامنی و آزادی ترور و حذف فیزیکی رقیب هر روز فکر و ذهن اقتدارگرایان تندرو را رها نمی کند؟ آری برای گروه فشار و شکست خوردگان و ورشکستگان حماسه مردمی آتی بهترین راه، بازگشت به دوران ناامنی و ترور است تا از این طریق بتوانند بقای نامشروع خود را تضمین نمایند! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387ساعت 2:52 توسط داود روشنی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
نامم داود روشنی در بهمن ماه 1354 در ارومیه بدنیا آمدم. در بهمن ماه 1373 وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران شدم و فعالیتهای علمی, فرهنگی و سیاسی خود را آغاز نمودم.
مهمترین دغدغه ام جلوگیری از انحراف آرمانهای انقلاب 57 است. انقلابی که مهمترین خواسته اش آزادى، استقلال و مردمسالاری دینی بود. دغدغه دیگرم مشکلات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جوانان مستعد ایرانی است. همیشه در این اندیشه ام که چرا همه مسائل جامعه ما به نوعی ریشه در سیاست دارد شاید ما ضعیف هستیم شاید هم بیش از حد سیاسی فکر می کنیم. چگونه می شود از این مشکلات عبور کرد؟ نمی دانم. باید بیشتر بخوانم و بیشتر بیاندیشم. حادثه کوی دانشگاه در 18 تیر 1378 نقطه عطفی در فعالیت سیاسی من بود. با اینکه این حادثه مرا دچار تالمات روحی و جسمی فراوان نمود پس از یک سال توانستم بر احساساتم فائق آیم و بخاطر احساس مسوولیتی که داشتم تصمیم گرفتم حوادث کوی دانشگاه را مکتوب نمایم تا برای دانشجویان آینده باقی بماند و از طرفی از تحریفات گسترده این حادثه جلوگیری کنم. در اواخر دولت اصلاحات کتاب "فریاد کوی" که "روایتی دانشجویی از حوادث کوی دانشگاه تهران در 18 تیر 1378" است برای انتشار مجوز کامل گرفت و آن مصادف بود با انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری و ششمین سالگرد حادثه کوی دانشگاه و پس از آن استقرار دولت جدید. کتاب "فریاد کوی" چاپ شد اما پخش آن توسط تیم جدید وزارت ارشاد با روش غیر قانونی و بدون دلیل منطقی متوقف گردید. هنوز امیدوار هستم که امکان پخش و چاپ مجدد آن را فراهم کنم چون بنا به قول صاحبنظران جناحهای مختلف سیاسی این کتاب کاملا بی طرفانه و منصفانه و مودبانه نگاشته شده است. اندیشه هایم بر حس آرمان خواهانه و آرمان گرایانه ام استوار است. اینجا مینویسم به عنوان یک ایرانی مسلمان, آزادیخواه, جمهوری خواه, تابوشکن, منتقد و امیدوار. |
|
RSS
|