![]() |
![]() |
|
| کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه... |
|
با اینکه مطمئنم که اصلاح طلبان واقعی و آنانکه از خود خواهی های خود عبور کرده اند و به اعتلاء و نجات ایران می اندیشند در نهایت به وحدت کامل و منطقی خواهند رسید و این را به وضوح می بینم اما نمی توانم نگرانی خود را از فضای امروز اصلاح طلبان و اصولگرایان پنهان کنم!
تکثر کاندیداها در جبهه اصلاحات برای بلاتکلیف گذاشتن اقتدارگرایان تا آستانه انتخابات خوب است و شگردی منطقی و مفید. اما بایستی مراقب تفرقه افکنی های اقتدارگرایان باشیم. این روزها اصلاح طلبان بخصوص جوانان اصلاح طلب باید خویشتن داری به خرج دهند و خیلی صبور و آرام باشند. اگر کنترل خود را از دست دهیم دقیقا همان چیزی اتفاق می افتد که اقتدارگرایان می خواهند. تغییر وضع موجود کف مطالبات ماست و ریاست جمهوری خاتمی سقف این مطالبات. اگر به سقف مطالبات خود نتوانیم رسید لاجرم بایستی به کف مطالباتمان بسنده کنیم و این نیز خود یک پیروزی بزرگ است. نباید فراموش کنیم که ما با یک حاکمیت یکدست و قدرتمند که تمام ابزارهای سیاسی کشور را در قبضه قدرت خود دارد روبرو هستیم. باید خیلی صبور و منطقی باشیم. رمز موفقیت ما در فعالیت آرام و منطقی و سنجیده و عقلانی است. باید آماده اکتفا به حداقلها -برای جلوگیری از سقوط ایران- هم باشیم. رفتار احساسی سم مهلکی برای ماست! |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و سوم اسفند 1387ساعت 16:23 توسط داود روشنی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
نامم داود روشنی در بهمن ماه 1354 در ارومیه بدنیا آمدم. در بهمن ماه 1373 وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران شدم و فعالیتهای علمی, فرهنگی و سیاسی خود را آغاز نمودم.
مهمترین دغدغه ام جلوگیری از انحراف آرمانهای انقلاب 57 است. انقلابی که مهمترین خواسته اش آزادى، استقلال و مردمسالاری دینی بود. دغدغه دیگرم مشکلات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جوانان مستعد ایرانی است. همیشه در این اندیشه ام که چرا همه مسائل جامعه ما به نوعی ریشه در سیاست دارد شاید ما ضعیف هستیم شاید هم بیش از حد سیاسی فکر می کنیم. چگونه می شود از این مشکلات عبور کرد؟ نمی دانم. باید بیشتر بخوانم و بیشتر بیاندیشم. حادثه کوی دانشگاه در 18 تیر 1378 نقطه عطفی در فعالیت سیاسی من بود. با اینکه این حادثه مرا دچار تالمات روحی و جسمی فراوان نمود پس از یک سال توانستم بر احساساتم فائق آیم و بخاطر احساس مسوولیتی که داشتم تصمیم گرفتم حوادث کوی دانشگاه را مکتوب نمایم تا برای دانشجویان آینده باقی بماند و از طرفی از تحریفات گسترده این حادثه جلوگیری کنم. در اواخر دولت اصلاحات کتاب "فریاد کوی" که "روایتی دانشجویی از حوادث کوی دانشگاه تهران در 18 تیر 1378" است برای انتشار مجوز کامل گرفت و آن مصادف بود با انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری و ششمین سالگرد حادثه کوی دانشگاه و پس از آن استقرار دولت جدید. کتاب "فریاد کوی" چاپ شد اما پخش آن توسط تیم جدید وزارت ارشاد با روش غیر قانونی و بدون دلیل منطقی متوقف گردید. هنوز امیدوار هستم که امکان پخش و چاپ مجدد آن را فراهم کنم چون بنا به قول صاحبنظران جناحهای مختلف سیاسی این کتاب کاملا بی طرفانه و منصفانه و مودبانه نگاشته شده است. اندیشه هایم بر حس آرمان خواهانه و آرمان گرایانه ام استوار است. اینجا مینویسم به عنوان یک ایرانی مسلمان, آزادیخواه, جمهوری خواه, تابوشکن, منتقد و امیدوار. |
|
RSS
|