و گفت: "ما حق نداریم سرنوشت اعقابمان را تعیین کنیم. اعقاب ما بعدا می آیند، خودشان سرنوشتی دارند، بدست خودشان باید باشد نه بدست من و شما".

   اینها فقط حرف نبود بلکه در عمل هم وقتی مردم به بنی صدر رای دادند حتی با اینکه او مخالف بود -و این مخالفت را بعدا در نامه اش به آیت ا..منتظری صراحتا اعلام کرد-، باز به خودش اجازه نداد در مقابل خواست ملت ولو خواست اشتباهی ملت بایستد و به بنی صدر و در واقع به ملت فرصت تجربه داد. و دیدیم که ملت بعد از این انتخاب متحمل چه خسارتهایی شد. خسارتهایی که او از قبل آنها را می دید. اما حاضر نشد حق انتخاب و اظهار نظر ملت را ولو به نفع آنان سلب کند.این یعنی "اولویت دموکراسی بر مصلحت".

   در زمان او، با اینکه خود، قدرت مطلقه بود، هرگز بر این منصب تکیه نزد و پس از پیروزی انقلاب به قم رفت و تا مدتها از دخالت روحانیون در قدرت جلوگیری می کرد - بگذریم که بعدها موقتا و تنها به موجب اضطرار با این امر موافقت کرد-.

   او قدرت اصلی را به منتخبین مستقیم مردم یعنی رئیس جمهور واگذار کرد. قدرتی که شامل فرماندهی کل قوای مسلح، انتخاب رئیس سازمان صدا و سیماـاصلی ترین رسانه تاثیر گذار بر مردم ـ،محافظت از قانون اساسی و حق تذکر به نهادهای انتصابی و غیر منتخبی که احتمالا ناقض قانون اساسی باشند و بی شمار نمونه دیگر بود.

   و اما افسوس که پس از عروجش با اینکه به ملت تذکر داد"من در میان شما باشم یا نباشم نگذارید این انقلاب بدست نااهلان و نامحرمان بیفتد"، بلافاصله همانهایی که او "متحجر"، و "منبری پرخاشگر"شان می نامید و از دست آنان خون دلها خورده بود و در زمان حیاتش از ترس او ساکت و منزوی بودند، فرصت را غنیمت شمردند و از پستو ها بیرون خزیده و انقلاب را آرام آرام بدست گرفتند، آن هم نه با روش دموکراتیک، که با تخریب چهره یاران اصلی و فداکار او، و با تغییر قانون اساسی در زمانی که هنوز ملت، داغ عروج مقتدایشان را در سینه داشته و به خیال ادامه راه او و به یاد او و برای او در انتخابات برگزار شده در این نظام شرکت جستند( غافل از اینکه اتفاقات جدید و مرموزی در راه بود):

   ۱-ولایت فقیه به ولایت مطلقه تغییر یافت و متحجرینی که تلقی فاشیستی از دین و حکومت داشتند، ولایت فقیه برخواسته از اسلام ناب را پیشوا فرض کرده و فاشیست وار اقدامات خائنانه خود را به پیشوا منتسب نموده و هر منتقدی را دشمن پیشوا نامیدند (نمونه آن سخن محمد یزدی هنگام ترک قوه قضائیه بود که در جواب انتقادات عظیم از این قوه گفت"تمام تصمیمات قوه قضائیه منتسب به ولایت فقیه است").از طرفی  جایگاه ولایت فقیهی که بایستی از حقوق ملت در برابر حاکمیت دفاع مینمود، با سپرده شدن بخشی از نهادهای اجرایی و امنیتی به آن، خود تبدیل به بخشی از حاکمیت آن هم از نوع غیر انتخابی (در مقابل نهادهای انتخابی) گردید.

   ۲- رسانه ملی متعلق به ملت در اختیار نهادهای انتصابی غیر منتخب قرار گرفت و دیدیم که از آن به بعد ( و تاکنون)به نفع غیر منتخبین عمل نموده و بر خلاف جریان اصیل ملت شنا می کند.

   ۳- قوای مسلح از اختیار منتخب ملت خارج شد و بعد دیدیم که بر خلاف دستور صریح آن مرد عاقبت اندیش که نظامیان را از دخالت در سیاست منع مطلق کرده بود، نه تنها نظامیان در سیاست دخالت کردند بلکه یک روز، منتخب ملت را تهدید به کودتا نمودند و روز دیگر رای سازی کردند و روز بعد حزب پادگانی ساختند و از پس آن قدرت مردمی را به دست گرفتند و بعد...

   ۴-و به مرور بخش عظیمی از یاران اصلی آن مرد بزرگ منزوی شده، یا وجهه شان تخریب شده و یا به زندان افتادند و اگر اکنون حرکتی کنند، برانداز نامیده می شوند...

   حال مائیم و آن نااهلان و نامحرمان که از شرشان غافل ماندیم. یک نگاه به پشت سر، اختلاف "چه می خواستیم و چه شد" را عیان می سازد.

   و اکنون، ای همراه، "کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه"؟

   و تو نیز بگو، چه باید کرد؟

در همین رابطه از نگارنده:راه امام(ره)، ادامه یا توقف؟!