با نگاهی به تاریخ یکصد ساله اخیر و حتی قبل از آن مشاهده می کنیم که مردم در هر زمانی که توان اظهار عقیده به عناوین مختلف یافته اند،همیشه با حاکمیت موجود لج بازی کرده اند.به عبارت دیگر همیشه برخلاف میل و خواسته حاکمیت موجود نظر داده اند. در اوایل دوران مشروطیت زمانیکه مشروطه خواهی خواسته مردم و نه حاکمیت بود ،مشروطه را فریاد زدند.و اما با حاکمیت مشروطه و برقراری شرایط حداقلی مشروطیت  به مرور نسبت به آن بی تفاوت شدند و عوامل دیگر هم مزید بر علت شد تا جاییکه از بطن آن دیکتاتوری رضاخانی بیرون آمد. پس از آن و به مرور مخالفت و لج بازی با حاکمیت موجود یعنی رژیم پهلوی آغاز شد و اوج این مخالفت و لج بازی را در روی دیگر سکه انقلاب اسلامی می توان دید.

   بر هیچ کس پوشیده نیست که دوم خرداد ۷۶ از دل این مخالفت با حاکمیت موجود و خواست حاکمان موجود بیرون آمد(حداقل رفتار بخش عظیمی از رای دهندگان به خاتمی). در سوم تیر، حاکمیت موجود همان اصلاح طلبان بودند و با این استدلال که "اینها چه کار مثبتی کردند که به خواست اینها رای دهیم"، مخالفین حاکمیت موجود یعنی دشمنان جنبش اصلاحات در کانون توجه مردم همیشه مخالف قرار گرفتند.

   این را گفتم که به مبحث اصلی چه باید کرد برسم. با این استدلال معتقدم آینده سیاسی ایران در دستان مخالفین حاکمیت موجود یعنی منتقدین دولت احمدی نژاد خواهد بود فقط تنها کاری که میتوان انجام داد این است که بروز عملی این مخالفت را شاید بتوان جلو یا عقب انداخت وگرنه اصل بروز مخالفت حتمی است. حداقل زمان بروز مخالفت، تا کنون ۸ سال یعنی دو دوره ریاست جمهوری بوده است. به همین جهت شاید در مورد احمدی نژاد هم ۸ سال طول بکشد تا مردم تصمیم قطعی مخالفت خود را بگیرند.و اما از طرفی از قرائن پیداست که این دفعه سرعت تحولات قدری افزایش یافته است و می توان امیدوار بود که البته با تلاش مخالفین دولت، تصمیم نهایی و قضاوت نهایی مردم در مورد دولت فعلی در انتهای دوره اولش اتفاق بیافتد .بنابر این صرفنظر از اینکه آیا اصلاح طلبان بایستی به رفتارهای پوپولیستی بپردازند یا نه، معتقدم که آگاهی بخشی در مورد عملکرد ضعیف و بعضا مخرب دولت فعلی بهترین راه کمک به مردم برای رسیدن سریع به قضاوت نهایی در مورد این دولت و به طبع آن مخالفت همیشگی عمومی خواهد بود.

   در خصوص روشنفکران و خواص جامعه هم بایستی عرض کنم که علی رغم اینکه این قشر در انتخابات نهم ریاست جمهوری سه گروه شدند:

   ۱- گروه تحریمی ها

   ۲- گروه فعال و حامی اصلاح طلبان

   ۳- گروه بی تفاوت که تنها به رای فردی خود اکتفا کرده و نقشی در بسیج کردن توده ایفا نکردند صرفنظر از اینکه به چه کسی رای دادند.

   اکنون اما دیگر این تقسیم بندی مصداق ندارد و فکر می کنم تحریمی ها فهمیده اند که دیگر تحریم کارآیی نداشته و حتی نتیجه عکس دارد و بی تفاوتها هم بعد از دو سال تحقیر و فشاری که بر روشنفکران بویژه دانشگاهیان حادث شد دیگر بی تفاوت نخواهند بود.بنابر این به نظر من ما بالاجبار به سوی یک همگرایی میان روشنفکران از جنس دوم خردادی اش پیش می رویم که بایستی این فرصت را غنیمت شمرده به تقویت آن پرداخت.