متهجرین دگم اندیش در طول تاریخ همیشه بر علیه روشنفکران و روشنگران حقیقت تلاش کرده اند. اما با ظهور انقلاب اسلامی ایران فرصت تازه ای برای آنان فراهم شد که با سوئ استفاده از بعد مذهبی انقلاب، به آرامی و بخصوص پس از رحلت بنیانگذار جمهوری اسلامی، در حاکمیت نفوذ کرده و به مرور خود را مدعی اصلی انقلاب اسلامی نشان دهند. متهجرینی که خود از مخالفین راه و منش و اندیشه امام بودند.

   با نفوذ آنان در انقلاب اسلامی، جبهه جدیدی در عرصه سیاست داخلی ایران گشوده شد که یک طرف آن دگم اندیشان مدعی انقلاب و در طرف دیگر آن انقلابیون اصلی بودند که خود به مرور و به تجربه از روشهای انقلابی و آنی، بسوی روشهای مسالمت آمیز و صلح جویانه و اصلاح گرایانه روی آورده بودند.

   اوج تقابل فیزیکی متهجرین متعصب احساسی با روشنفکران و میانه روهای عقل گرا در حادثه کوی دانشگاه شکل گرفت. در این روز تقابل میان دو گروه به حدی رسیده بود که متهجرین آشکارا و در مقابل چشم ملت، جمعی از بهترین و فرهیخته ترین جوانان این مرز و بوم را به خاک و خون کشیدند و این در حالی بود که خیال آنان از عواقب این جنایت ننگین راحت بود، و این پیوند میان جناح محافظه کار تمامیت خواه و متهجرین متعصب را برای مقابله با اصلاح گرایان مسالمت جو به وضوح آشکار ساخت.

   در بعد سیاسی قضیه هم با خلق جنبش مردمی دوم خرداد در سال ۷۶ و پیوند عمیق میان اصلاح طلبان با ملت، خواب دگم اندیشان احساسی و جناح محافظه کار آشفته شد. این جنبش دو بال داشت یکی جنبش دانشجویی و دیگری مطبوعات. مخالفین جنبش مردمی با درک صحیح از توانمندی جنبش اصلاح طلبی ملت، از همان ابتدا عزم خود را برای قطع این دو بال از بدنه جنبش جزم نمودند. بنابراین از یک طرف با قلع و قمع مطبوعات مردمی به بهانه های واهی و از طرف دیگر با جنایت کوی دانشگاه و به خاک و خون کشیدن دانشجویان آزادیخواه مبارز، تقابل شوم خود را با خواست اکثریت ملت به نمایش گذاشتند و البته با توجه به قدرت کلان اقتصادی و سیاسی نهادهای انتصابی که بطور مطلق در دست مخالفین جنبش مردمی بود تا حدود زیادی در هدف خود یعنی به شکست کشاندن جنبش مردمی موفق شدند. 

در این رابطه:

   -جناب آقای دکتر مصطفی معین تحلیلی زیبا در این مورد دارند.

   -از نگارنده:"فریاد کوی" دانشگاه در 18 تیر 78.

   -دوست عزیزم علیرضا در مطلبی با عنوان 18 تیر زخمی کهنه مرا هم مورد لطف قرار داد ه اند.

   -دوست عزیزم مهدی محمودیان خاطراتش را پس از دستگیری در حادثه کوی اینجا نوشته است.

   -روایتی از وقایع ۱۸ تیر را هم اینجا بخوانید.

   -دایی جان ناپلئون هم در مورد کوی دانشگاه اینجا متوهم شده.

   -دانشجوی عزیز و دوست جدیدم هم خاطره اش را از شب حادثه کوی اینجا نوشته که خیلی جالبه.

   -خانم سمیه توحیدلو هم مطلبی با عنوان باز خوانی حادثه 18 تیر با قلم زیبایش نوشته.