![]() |
![]() |
|
| کی میتونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه... |
![]() راستش هر چه فکر می کنم میبینم در شرایط فعلی مگر راهی غیر از اعتماد به سید بزرگوارمان "خاتمی عزیز" داریم؟ من که می خواهم یکبار دیگر به او اعتماد کنم چون هیچ راه دیگری به نظرم نمی رسد: {اگه نفت شده صد دلار و هشته ما در به در دنبال نهمون می گرده تا بزارتش گرو ، اگه مثه آب خوردن قیمت زمین و اجاره خونه 3 برابر می شه ما باید فقط مثه اسکیپی باید نچ نچ کنیم، اگه فشار گرونی ملت رو داره آبلمبو می کنه و عزیز دلم با لبخند می گه خب بیاین از دم خونه ما خرید کنین،اگه ماشین های گشت ارشاد بیشتر از تاکسیا و اتوبوسا شدن و دارن تو حمل و نقل عمومی کمک می کنن ، اگه داریم شیرینی حقانیت هسته ایم رو با طعم تحریم سوم کوفت می کنیم ، اگه اوج هنر خارجیمون خیرات دریا خزر و شرکت در اجلاس "دول الخلیج العربی"شده ، اگه اگه اگه و اگه......... با حال و روز این انتخابات غیر آزاد و ناعادلانه ، شایدم با رای دادن به اصلاح طلبا هیچ کدوم از بدبختی هامون درست نشه ، اما خیلی بهتر از نشستن و دیدن بلدوزری یه که با قدرت داره ایران رو به خرابه های قرون وسطا تبدیل میکنه ، 24 اسفند رای به ائتلاف اصلاح طلبان =فریاد اعتراض "دریغ است ایران که ویران شود" } (نقل از وبلاگ از لس آنجلس تا قزوین)
فرصتی تا ثابت کنیم حضورمان بارورتر و سبزتر است از تیغ تیز همه تحدیدها و رد صلاحیت ها . |
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت 14:56 توسط داود روشنی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
نامم داود روشنی در بهمن ماه 1354 در ارومیه بدنیا آمدم. در بهمن ماه 1373 وارد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران شدم و فعالیتهای علمی, فرهنگی و سیاسی خود را آغاز نمودم.
مهمترین دغدغه ام جلوگیری از انحراف آرمانهای انقلاب 57 است. انقلابی که مهمترین خواسته اش آزادى، استقلال و مردمسالاری دینی بود. دغدغه دیگرم مشکلات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جوانان مستعد ایرانی است. همیشه در این اندیشه ام که چرا همه مسائل جامعه ما به نوعی ریشه در سیاست دارد شاید ما ضعیف هستیم شاید هم بیش از حد سیاسی فکر می کنیم. چگونه می شود از این مشکلات عبور کرد؟ نمی دانم. باید بیشتر بخوانم و بیشتر بیاندیشم. حادثه کوی دانشگاه در 18 تیر 1378 نقطه عطفی در فعالیت سیاسی من بود. با اینکه این حادثه مرا دچار تالمات روحی و جسمی فراوان نمود پس از یک سال توانستم بر احساساتم فائق آیم و بخاطر احساس مسوولیتی که داشتم تصمیم گرفتم حوادث کوی دانشگاه را مکتوب نمایم تا برای دانشجویان آینده باقی بماند و از طرفی از تحریفات گسترده این حادثه جلوگیری کنم. در اواخر دولت اصلاحات کتاب "فریاد کوی" که "روایتی دانشجویی از حوادث کوی دانشگاه تهران در 18 تیر 1378" است برای انتشار مجوز کامل گرفت و آن مصادف بود با انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری و ششمین سالگرد حادثه کوی دانشگاه و پس از آن استقرار دولت جدید. کتاب "فریاد کوی" چاپ شد اما پخش آن توسط تیم جدید وزارت ارشاد با روش غیر قانونی و بدون دلیل منطقی متوقف گردید. هنوز امیدوار هستم که امکان پخش و چاپ مجدد آن را فراهم کنم چون بنا به قول صاحبنظران جناحهای مختلف سیاسی این کتاب کاملا بی طرفانه و منصفانه و مودبانه نگاشته شده است. اندیشه هایم بر حس آرمان خواهانه و آرمان گرایانه ام استوار است. اینجا مینویسم به عنوان یک ایرانی مسلمان, آزادیخواه, جمهوری خواه, تابوشکن, منتقد و امیدوار. |
| پیوندهای روزانه |
|
مجلس به فوریت طرح ماهواره رای نداد افزايش شمار دختران در دانشگاهها دستاوردي براي نظام نيست، يك بيماري اجتماعي است همکاری شرقی معلم شهید درباره انرژی هسته ای آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|