اکثر بزرگان علم سیاست نیز معتقدند "قدرت مطلق و غیر سیال فی نفسه فسادآور" است. این حرف درستی است هر نوع حکومت حتی حکومت افراد لایق و توانمند نیز اگر سیالیت نداشته باشد به افساد کشیده می شود. چرا که صاحبان قدرت و حکومت مطلق و ثابت همیشه از تغییر زائقه و مطالبات مردم و رویگردانی احتمالی آنان از حکومتگران لا یتغیر بیمناکند و چون حاضر به از دست دادن قدرت و حکومت نیستند، بنابراین برای حفظ قدرت و حکومت خود خواه ناخواه مجبورند یا آن را به انحائ مختلف توجیه کنند - اعم از اینکه خود را برتربدانند یا لایق تر و محق تر و یا اینکه مردم را از بیم دشمنان واقعی یا خیالی بدتر از خود بترسانند- و یا اینکه برای حفظ قدرت،دست به سرکوب مخالفان بزنند که این خود بخود به اختناق و تمامیت خواهی منتهی می شود.

   تنها راهی که باعث می شود حکومتها، تمامیت خواه و سرکوبگر نباشند سیال بودن آنهاست. قدرت هرگز نباید در دست شخص یا اشخاصی بطور مادام العمر و مطلق باقی بماند چون این، با روح پیشرفت و تحول خواهی ملتها در تعارض است و هیچ ملتی حاضر نیست مادام العمر تحت امر یک شخص یا گروه ثابت باقی بماند چون از یک طرف آن شخص یا گروه خاص به واسطه انسان بودنشان ، خود دستخوش تحلیل وتغییر، خواه از نظر جسمی و روحی و توان مندی قرار می گیرند. از طرفی چون قدرت مطلق فسادآور است پس تنها راه پیشرفت و توسعه، استفاده از اندیشه ها و سلایق مختلف و نیروهای تازه نفس و البته تربیت یافته در امر اداره حکومتهاست. شیوه آن نیز دست به دست شدن حکومت با خواست ملتهاست و این همان دموکراسی به معنای جمهوری است.

   امام (ره) بخوبی بر این امر واقف بود و برای همین نیز در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی در مقابل خواست تمامیت خواهان و طالبان حکومت اسلامی، جمهوری اسلامی را بهترین گزینه حاکمیت در ایران معرفی نمود و بر این اساس ساز و کار آن نیز در قانون اساسی تعبیه گردید.

   اما متاسفانه اکنون می بینیم که طالبان و حامیان تفکر حکومت اسلامی آشکارا از اندیشه و هدف خود می گویند و البته برخی از آنها نیز در مصادر حساس جمهوری اسلامی رخنه کرده اند و آرام آرام می روند تا محتوای جمهوری اسلامی را به حکومت اسلامی تبدیل کنند البته با حفظ ظاهر نام جمهوری اسلامی.

   انتخابات اخیر مجلس هشتم نمونه آشکار تلاش حامیان حکومت اسلامی برای انحراف جمهوری اسلامی از آرمان جمهوریت خود است.عده کثیری از انقلابیون طرفدار جمهوری اسلامی در این انتخابات از حق انتخاب شدن محروم شدند و نه تنها آن عده از نیروهای وابسته به حامیان حکومت اسلامی اجازه حضور در انتخابات یافتند بلکه اکثر آنان نیز از حمایت بزرگانشان در درون نظام برخوردار شدند و به مجلس راه یافتند.اینان همان بله قربان گویان و افراد مطیع اقتدارطلبان بودند. روند برگزاری این انتخابات و اتفاقات و تخلفات گسترده اقتدارگرایان در آن هشداری جدی به نیروهای وفادار جمهوری اسلامی است تا نگذارند این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیافتد.