اینکه چرا چنین گزارشی در آخرین دقایق عمر مجلس هفتم قرائت می شود برای خیلی ها اظهر من الشمس است. کیست که نداند کابوس بازگشت خاتمی به عرصه قدرت خواب را از چشمان اقتدارگرایان ربوده است. اما نکته ای که حایز اهمیت است نوع بهانه ای است که اقتدارگرایان برای تخریب خاتمی در نظر گرفته اند.

روز چهارشنبه گذشته فرهاد نظری پس از قرائت گزارش کمیسیون، در حلقه خبرنگاران با گرفتن قیافه حق به جانب به خود، خاتمی را مقصر اصلی در خانه نشین شدن خود معرفی کرد. از طرفی خاتمی را به مناظره رودر رو در خصوص جنایت کوی دانشگاه دعوت نمود.

   همه می دانند که قربانیان اصلی حمله نیروهای انتظامی با همراهی نیروهای لباس شخصی به کوی دانشگاه، دانشجویان مظلوم بودند، دانشجویانی که برخی از آنها هنوز هم تاوان آن جنایت را پس می دهند. سوالات و عقده های فروخورده بسیاری در دل این دانشجویان باقی است که فرهاد نظری بایستی به آنان پاسخ گوید. اما ۹ سال است که فرهاد نظری جسارت رودررویی با دانشجویان و پاسخگویی به آنان را ندارد. حال چه شده است که فرهاد نظری بدون توجه به دانشجویان که مدعیان اصلی اویند به سراغ خاتمی می رود و علیه او شکایت می کند؟ آیا گناه خاتمی جز این است که از دانشجویان مظلوم در مقابل حمله کنندگان حمایت کرد؟ (آنهم نه با شدت لازم!) آیا هنوز هم فرع حوادث پس از شب جنایت بر اصل حادثه کوی دانشگاه تقدم دارد؟ این اقدام فرهاد نظری جز انحراف اذهان عمومی از اصل حادثه به حواشی ماجرا چه معنای دیگری می تواند داشته باشد؟

   فرهاد نظری در گفته های خود بارها به تبرئه خود در دادگاه اشاره می کند و آن را برگ برنده خود می داند. برای دادگاهی که فرهاد نظری در آن تبرئه شد دزدی یک ریش تراش توسط یک سرباز نیروی انتظامی اهمیت بیشتری داشته است تا ضرب و شتم و مجروح ساختن دانشجویان و تخریب اموال عمومی و شخصی دانشجویان! فرهاد نظری باید بداند که علی رغم تبرئه وی توسط دادگاهی که عادلانه بودن آن بشدت در دید دانشجویان زیر سوال است،از دید دانشجویان مظلوم کوی، وی هنوز مقصر اصلی ماجراست و بایستی پاسخگو باشد. ظلم به دانشجویان آنقدر عمیق و آشکار است که هنوز پس از گذشت ۹ سال از آن جنایت شوم، دانشجویان حتی اجازه یک تجمع را در محکومیت این جنایت در سالگرد آن ندارند و فراتر از آن حتی اجازه سخن گفتن درباره آن را هم ندارند. نمونه بارز آن توقیف غیر قانونی تنها کتاب نوشته شده در این باره به نام "فریاد کوی" به قلم نگارنده این سطور است که قریب ۳ سال است اجازه انتشار ندارد. 

   موضوع دیگری که فرهاد نظری درصحبتهایش مکرر و به عمد مطرح می کند جانباز بودن وی است. او با طرح این موضوع تلاش دارد که خود را تائید کند و تبرئه! اما چه بسیار بودند دانشجویان جانباز و رزمنده و فرزند شهید که در شب حادثه توسط نیروهای تحت امر فرهاد نظری مورد ضرب و شتم و توهین قرار گرفتند و بسیاری از آنها به بازداشتگاه نیروی انتظامی منتقل و تحت شکنجه های روحی و حتی جسمی قرار گرفتند او باید پاسخگوی این دانشجویان نیز -که از جمله نگارنده یکی از آنهاست- باشد. بامید آن روز.

   -مطلب روزنامه اعتماد در این مورد.

   -عکس زیر هم پایان مجلس فرمایشی هفتم را ثبت نمود. حالا راهیافتگان فرمایشی این مجلس دوران قدرت خود را پایان یافته می بینند و آنچه که باقی می ماند تنها نامی از آنان در تاریخ است بعنوان مجلسی بله قربان گو و مطیع که حتی نتوانست معدود شعارهای خود را هم عملی نماید. شعارهایی از قبیل طرح تثبیت قیمتها، بهبود معیشت مردم، حل معضلات فرهنگی و اقتصادی و سیاسی، نظام هماهنگ پرداختها و...در دوران این مجلس شان و جایگاه خانه ملت از نظارت بر حاکمیت تنزل یافت و تبدیل به مجلسی شد که حاکمیت را تائید می نمود و مطیع آن بود. و اینک این راه یافتگان بایستی در مقابل تاریخ پاسخگو باشند. تاریخ اشتباه نمی کند و قاضی بیرحمی است. چنین مباد مجلس هشتم!