این حرفها

پیشنهاد صدا و سیما: حل معضلات اقتصادی کشور با استفاده از پول تو جیبی دانش آموزان!

inharfha — Wed, 23 Jul 2008 10:51:18 GMT

بعد از ظهر یکم مرداد اخبار جوانه ها در گزارشی با فرض مبلغ ۲۰۰ تومان در هر روز بعنوان پول تو جیبی هر دانش آموز ایرانی با استفاده از ماشین حساب بطور دقیق محاسبه نمود که اگر این مبالغ توسط دانش آموزان پس انداز شود میتوان مشکل اشتغال فلان تعداد جوان را چنین حل کرد و فلان تعداد کارخانه را برای کشور چنان ساخت!!!

با دیدن این گزارش یاد ایام جنگ تحمیلی افتادم که به ما دانش آموزان قلک هایی به شکل نارنجک و تانک در مدارس می دادند تا پول تو جیبی ها و عیدی های خود را برای کمک به جبهه ها و ادامه نبرد با دشمن پس انداز و در اختیار مسوولین مدرسه قرار دهیم. در اکثر این موارد هم اجبار و فشار مسوولین مدرسه برای پر تحویل دادن قلک ها چاشنی کار بود. هر کس که قلک را تحویل نمی داد هر روز از سوی معلم و یا ناظم و یا مدیر تهدید می شد!

اما پس از گذشت ۲۰ سال از آن روزهای شوم ظاهرا رسوبات این تفکرات احمقانه یعنی اجبار ضعیف ترین قشر های جامعه برای کمک اقتصادی به دولت فربه هنوز باقی است. و اما چه شده است که رفتارهای مختص شرایط جنگی اکنون و در شرایط صلح به ذهن آقایان می رسد نکند آنها خیال می کنند که اکنون نیز در شرایط جنگی قرار داریم؟ آیا این قشر دگم و فاقد شعور لازم برای اداره امور کشور ازشدت فقر!!! دیگر راهی برای اصلاح امور غیر از استفاده از پول تو جیبی کودکانمان ندارند؟! خوب پس همین کودکان هم در جواب این پیشنهاد حق دارند بپرسند که شما که عرضه حل مشکلات اقتصادی را با نفت ۱۳۰ دلاری ندارید از کجا معلوم که پس اندازهای ما هم به سرنوشت پول های نفت گرفتار نشوند و از کجا معلوم کارساز باشند؟

از سوی دیگر همگی مردم در این سه سال عمر دولت بی کفایت، بارها به چشم خود دیدند که صدا و سیما برای توجیه بی کفایتی های دولت چقدر سنگ تمام گذاشت. بخصوص بارها برای زدودن این سوال از ذهن مردم که پول های نفت چه می شوند و چرا بر سر سفره هایمان نمی آیند؟ چه توجیهات و رجز خوانی هایی که نکرده است و هر بار نیز سعی نموده است دولت را فاقد امکانات لازم برای حل معضلات اقتصادی جلوه دهد. این پروژه اخیر هم ظاهرا برای تلقین این مسئله و البته انداختن توپ به زمین مردم مظلوم اجرا نمودند. واقعا باید گفت که شرم و حیا هم این روزها چیز نایابی است!

نهمین سالگرد فریاد کوی دانشگاه

inharfha — Tue, 08 Jul 2008 11:00:18 GMT

نهمین سالگرد جنایت کوی دانشگاه را در حالی سپری می کنیم که به مدد مهرورزی معکوس دولت احمدی نژاد، مظلومیت دانشجو و دانشگاه بیش از پیش افزایش یافته است. تعطیلی و یا تعلیق انجمنهای دانشجویی آزاد اندیش و دگر اندیش، اخراج و یا بازنشستگی اساتید منتقد و دگر باش، افزایش هجمه دولتیان به ساحت دانشجو و دانشگاه با ایراد انواع تهمتها و افتراها و حتی اقدامات غیر اخلاقی آنان در حیطه مدیریت خود و به تبع آن افزایش رسواییهای اخلاقی مدیران به ظاهر ارزشی دولت، تعطیلی و توقیف نشریات دانشجویی منتقد، دستگیری و زندانی کردن دانشجویان منتقد با بهانه های واهی و حتی دروغین و ساختگی(مشخصا سه دانشجوی مظلوم امیر کبیر) و موارد عدیده دیگر در طول این سه سال، نشان از افزایش مظلومیت و بی پناهی دانشجو و دانشگاه است.

مورد دیگر در این روزها فعال شدن و آغاز تلاش فرمانده نیروهای حمله کننده به کوی دانشگاه، سردار فرهاد نظری است که با حمایت و ترغیب اقتدارگرایان برای تخریب وجهه مردمی لیدر اصلاحات آقای سید محمد خاتمی وارد میدان شده است. کابوس بازگشت خاتمی به عرصه قدرت خواب را از چشمان اقتدارگرایان ربوده است و از اینرو به هر حیله ای متوسل می شوند تا در آستانه انتخابات ریاست جمهوری دهم چهره محبوب ملت را خدشه دار کرده و او را از شرکت احتمالی در انتخابات منصرف سازند. از اینرو فرهاد نظری یکی از گزینه های آنان برای کمک به تخریب خاتمی است. البته آنان نمی دانند که ورود دوباره و بازگشایی پرونده کوی دانشگاه بیشتر از همه، وجهه آمران و عاملان و حامیان این جنایت را رسواتر خواهد ساخت. بگذار بیایند و پرونده را بازگشایی کنند باکی نیست فرصتی است که قربانیان حادثه زبان بگشایند و ناگفته های خود را بازگو کنند فرهاد نظری اگر مرد این میدان است بیاید و در برابر دانشجویان قرار گیرد و به سوالات نه چندان پیچیده آنان پاسخ گوید. باميد روزي كه دادگاه صالحه اي برگزار شود و تمام زواياي اين جنايت آشكار گردد. آنوقت همگان خواهند ديد كه اين جنايت حتي فاجعه بارتر از آني بود كه به نظر مي رسد. آنروز ملت خود قضاوت خواهد کرد. وجدان ملت قاضی منصف و البته بی رحمی است.

یک کلمه هم از مادر عروس بشنوید:

«سيدکمال سجادي» سخنگوي جبهه پيروان خط امام و رهبري، در نشست خبري با خبرنگاران گفت؛«بخشي از جريان دوم خرداد که در سال 78 در دولت و مجلس ششم از جايگاه ويژه يي برخوردار بودند در روز 18 تير موجب بي اعتمادي مردم نسبت به خودشان شدند.» وي در حالي مجلس ششم را مقصر حوادث 18 تير سال 78 مي داند که اين مجلس يک سال بعد از اين واقعه در 7 خرداد 79 آغاز به کار کرد.

نوشته های پیشین:

از محاکمه دیروز تا طلبکاری امروز

حادثه کوی دانشگاه، فحشای آشکار متحجرین

"فریاد کوی" دانشگاه در 18 تیر 78

کاریکاتوری گویا از آقای نیک آهنگ کوثر

ریگی تروریست----پالیزدار ساده دل

inharfha — Sun, 29 Jun 2008 17:00:18 GMT

-اوایل هفته گذشته در اخبار انگلیسی ساعت ۲۴ شبکه خبر تصاویری از تهدید نیروهای موسوم به جندالله وابسته به عبدالمالک ریگی تروریست بزرگ شرق کشور پخش شد. در این فیلم که نسخه اصلی آن در شبکه الجزیره پخش شده بود، شخصی از این تروریستها که چهره خود را پوشانده بود با نشان دادن سربازان ایرانی گروگان گرفته شده توسط این گروه، دولت ایران را تهدید کرد که اگر به خواسته های این گروه تن ندهد گروگانها را خواهند کشت. سربازان مظلوم هم با گریه از دولت متبوع خود درخواست می کردند که به خاطر آزادی آنها به خواسته های این گروه تروریستی تن دهند. از جمله خواسته های گروگان گیران، آزادی نیروهای این گروه که دربند نیروهای امنیتی ایران هستند بود. از مهمترین این افراد برادر عبدالمالک ریگی رهبر تروریستها بود که دولت ایران اعلام نموده است بزودی محاکمه خواهد شد.

در نگاه به این ماجرا نکته اول اقدام صدا و سیما و البته دولت ایران است که متاسفانه چنین تصاویری را در برنامه ها و اخبار فارسی زبان برای مردم کشورمان پخش نکردند اما در اخبار انگلیسی پخش شد. سوال اصلی این است که آیا خارجی ها (که مخاطب اصلی اخبار انگلیسی هستند) در خصوص مسائل داخلی کشورمان محرم تر از مردم ایران هستند؟ آیا مردم ایران این حق را ندارند که در جریان اخبار داخلی کشور خود باشند؟ نکند قرار بود برخورد دولت ایران در این مقوله متفاوت از خواست عموم مردم باشد که این موضوع اطلاع رسانی نشد؟

چند روز بعد از تهدید این گروه تروریستی، اعلام شد که این گروه دو نفر از این سربازان مظلوم و بی پناه را به قتل رسانده است. در واکنش به این خبر، امروز ۹ تیر ماه استاندار سیستان و بلوچستان اعلام نمود که امیدوار است که این گروه، سربازان ایرانی را به قتل نرسانده باشد. سوال این است که آیا شما فقط وظیفه تان ابراز امیدواری ناشی از شک و تردید است یا وظیفه مهمتری هم در قبال نجات جان این جوانان دارید؟ ابراز امیدواری را باید مردم کنند که کاری از دستشان بر نمی آید. آقای استاندار بجای این مزخرفات وظیفه دارد مشروح اقدامات اساسی را به سمع مردم برساند و مردم را درخصوص تلاش حداکثری و بی وقفه دولتیان برای آزادی سربازان این مرزو بوم مطمئن سازد.

نکته ابهام دیگر در این خصوص این است که آیا برای دولت ایران در شرایط فعلی نجات جان سربازانش مهمتر است یا محاکمه و مجازات برادر عبدلمالک ریگی و دیگر تروریستهای دستگیر شده؟ این موضوعی است که دولت بایستی برای مردم روشن سازد و البته امیدواریم به مردم اطمینان دهد که در شرایط فعلی جان سربازانش مهمتر است. بامید موفقیت تلاشهای دولتیان می مانیم و برای جوانانمان دعا می کنیم. و البته از نیروهای امنیتی بخصوص سربازان گمنام امام زمان می خواهیم که یکبار برای همیشه تکلیف این تروریستهای جنایتکار را با قاطعیت یکسره سازند. مردم ما دیگر تاب تحمل یک گروه دیگر شبیه مجاهدین خلق را ندارند.

-اخیرا ماجرای افشاگریهای عباس پالیزدار علیه برخی از مسئولین رده بالای نظام با جابجایی محمد نیازی رئیس سازمان بازرسی کل کشور وارد مرحله جدیدی شد. اینبار هم به عمد جای متهم و شاکی توسط دولتیان و البته قوه قضائیه عوض شده است.قوه قضائیه اعلام نموده است که عباس پالیزدار به جرم افشای اسناد محرمانه و طبقه بندی شده دستگیر شده و محاکمه خواهد شد. ضمن اینکه این، خود البته اعترافی ضمنی مبنی بر صحت گفته های پالیزدار است، قوه قضائیه در مورد اصل این گفته ها اظهار نظر شفافی نکرده است.

موضوع مهم دیگر در این ماجرا خالی کردن پشت پالیزدار توسط دوستانش در دولت است که او را از خود ندانسته اند! و حتی اخیرا نیز او را وابسته به اصلاح طلبان دانسته اند!

به نظر نگارنده آقای پالیزدار علی رغم وابستگی اش به دولتیان، فردی صادق و شجاع و البته با قلبی صاف است که از روی دردمندی این اظهارات را بیان نموده است. اما اشتباه بزرگ او این بود که ادعاهای دولتیان و در راس آنها رئیس جمهور را مبنی بر افشای باندهای مافیایی و مفسدین اقتصادی، جدی گرفته بود و بر همین اساس هم خواسته است شجاعت به خرج دهد و در اجرای منظور دوستانش پیشقدم شود. اما هرگز تصور نمی کرد که این ادعاها از سوی دولت نهم تنها یک بازی و لاف سیاسی برای پیشبرد اهداف شوم سیاسی و جناحی است و نه یک مبارزه واقعی با باندهای مافیای اقتصادی! پالیزدار به خاطر سادگی و ضعف تحلیلش، ناخواسته، خاستگاه و بزرگان قوم خود را افشا کرده است بدون اینکه پشتوانه محکمی داشته باشد.

در خصوص وقایع دانشگاه زنجان

inharfha — Thu, 19 Jun 2008 17:43:18 GMT

دوست گرامی آقای محمد منصوری در مطلبی عنوان می کند که:

"اما همين كه كمتر از يك ساعت پيش فيلم واقعه ي زنجان را ديدم، جز چند تصوير مبهم كه هيچ چيزي را اثبات نمي كرد؛ نديدم. هيچ دليلي نيست كه نخواهم اين اتفاق را حمل بر يك توطئه يا برنامه ي از پيش طراحي شده نكنم. هرچند رخداد وقايعي مثل قضيه ي سردار زارعي و دو نماينده ي مجلس هفتم موارد اين چنيني را در معرض لوث قرار مي دهد اما آيا حقا و انصافا اين درست است كه پيش از اثبات جرم يك بنده ي خدا چنين پروپاگاندايي پيرامونش ايجاد شود؟"

من ضمن تایید کلیت حرف ایشان تذکر می دهم که آبروی مومن (و البته تنها مومن) را نباید ریخت اما علی(ع) افرادی را که از مقام خود سوی استفاده می کردند را دور شهر می گرداند تا آبرویشان بریزد. در این فقره اگر جرمی اتفاق افتاده (که افتاده) باید با قاطعیت رسوا شود. نباید چنین چیزهایی برای من و شما عادی جلوه کند. مگر من و شما اهل اینگونه کارها هستیم که از چنین آدمهایی در چنین موقعیتی دفاع می کنیم؟

در این فیلم درست است که زنا را اثبات نمی کند اماحداقل جرم اتفاق افتاده عبارت است از تجاوز به عنف (و ظاهرا به زور) و البته سوی استفاده از موقعیت شغلی. اگر دانشجوها سر نمی رسیدند -بالفرض که از قبل طراحی شده باشد- آیا تجاوز به آن دختر انجام نمی شد؟ و آیا واقعا خود معاون محترم دانشجویی قصد این کار را نداشت؟ آیا واقعا او این کاره نیست؟!!!آیا فکر می کنید تا لحظه فیلمبرداری هنوز هیچ اتفاقی نیافتاده بود؟!!! ما را چه شده است؟؟؟!!!

سیره امام(ره) میزانی برای تفکیک تحجر از دینداری

inharfha — Sun, 01 Jun 2008 16:32:18 GMT

دیشب ۱۱ خرداد ۸۷ بهمراه جمعی از جوانان اصلاح طلب برای تجدید پیمان با آرمانهای امام راحل، و دیدار با سید حسن خمینی به حسینیه جماران رفتیم.

بنده تا به حال بارها به جماران رفته ام اما حضور دیروزم در این مکان پر احساس رنگ و بوی دیگری برایم یافت. ناخود آگاه احساس کردم که این مکانی که در زمان حیات امام قبله آمال مبارزان بزرگ دینی و وطنی بود اکنون چقدر غریب و تنهاست. راستش برای اولین بار بود که غربتی برای این مکان و امام راحل احساس کردم که تابحال بر من مستولی نشده بود. همه این احساسات برای این بود که فکر می کنم در سالهای اخیر بیش از پیش برخی از مسئولین رده بالای نظام جمهوری اسلامی، افکار و اندیشه های واقعی امام را به انزوا برده اند. متاسفم از اینکه بگویم برخی از کسانی که امام در زمان حیاتش افکار و منش آنان را برای نظام اسلامی خطرناک می دانست و تا زمان حیاتش از نفوذ آنها در ارکان نظام جلوگیری می کرد، اکنون با رسوخ در ارکان این نظام در صدد انتقام از امام(ره) بر آمده اند.

در ابتدای این برنامه نمایندگان تشکلها و احزاب سیاسی به طرح دیدگاههای خود پرداختند. نکته ای که در صحبتهای همه این جوانان مشترک بود اعتراض به وقوع برخی از انحرافات در نظام جمهوری اسلامی از آرمانهای امام راحل بود و همگی معتقد بودند که متحجرین، پس از رحلت امام از خلا بوجود آمده سوئ استفاده کرده و در برخی از ارکان نظام اسلامی رسوخ کرده و افکار و رویه هایی را در درون نظام پیاده و ترویج کرده اند که بهیچوجه با آرمانها و منش و روش امام همخوانی ندارد.

نکته دیگری که این دیدار را به یک دیدار استثنایی تبدیل کرد سخنان سید حسن خمینی بود. ایشان تحجر را راه و روشی دانست که هیچ مبنای عقلی و شرعی برای آن یافت نشود. مثالهایی هم برای این تعریف از سیره عملی امام ارائه نمود که در جای خود جالب توجه است و بخوبی مرز میان تحجر و دینداری را مشخص می کند. ایشان اذعان نمود که امام (ره) هیچوقت ما را برای نماز صبح بیدار نکرد چرا که معتقد بود شخصی که در خواب است تکلیف از او ساقط است. البته سید حسن تاکید نمود که این به معنای آن نیست که شخص می تواند به قصد بیدار نشدن برای نماز بخوابد چرا که با همین قصد، خواب برای فرد جایز نیست.

مثال دیگر سید حسن مسئله استخاره بود. ایشان عنوان کرد که امام هیچوقت استخاره نکرد حتی در زمان اوج تردیدها هم این کار را نکرد. بعنوان مثال در ۱۲ بهمن ۵۷ که برخی برای جان امام در صورت عزیمت از پاریس به ایران نگران بودند و می گفتند اگر برای امام اتفاقی بیافتد تمام مبارزات دهها ساله ملت ایران به باد می رود، باز هم امام استخاره نکرد و یا در مقاطع حساسی از جنگ تحمیلی که تردیدها جدی می شد امام استخاره نکرد چرا که معتقد بود استخاره هیچ مبنای عقلی و شرعی ندارد.

با شنیدن این سخنان از سید حسن خمینی احساس کردم که این جوان خوش صحبت واقعا خلف صالح امام است و می تواند راوی و مفسر به حقی درباره سیره امام (ره) باشد. ضمن اینکه در ماههای اخیر هم با ذکر شجاعانه و بی رودربایستی مواردی از تاکیدات امام من جمله عدم دخالت نظامیان در سیاست، داشتن شجاعت و شهامت دفاع از امام را هم به اثبات رسانده است.

یاد و خاطره ابرمرد مبارز تاریخ معاصر، امام شهیدان گرامی باد.

از محاکمه دیروز تا طلبکاری امروز

inharfha — Sat, 24 May 2008 17:54:18 GMT

روز چهارشنبه گذشته در آخرین ساعات کار مجلس هفتم پروژه ای کلید خورد که بازیگر اصلی آن فرهاد نظری فرمانده نیروهای حمله کننده به کوی دانشگاه در ۹ سال پیش بود. کمیسیون اصل نود قانون اساسی گزارشی در خصوص شکایت فرهاد نظری در مجلس قرائت کرد که در آن با تاکید بر بی گناهی فرهاد نظری در حمله به کوی دانشگاه و ضرب و شتم دانشجویان بیگناه در درون اتاقهای خود و تخریب اموال دانشجویان و اموال عمومی، این حق را به فرهاد نظری داد که از سید محمد خاتمی رئیس جمهور وقت شکایت کند.

اینکه چرا چنین گزارشی در آخرین دقایق عمر مجلس هفتم قرائت می شود برای خیلی ها اظهر من الشمس است. کیست که نداند کابوس بازگشت خاتمی به عرصه قدرت خواب را از چشمان اقتدارگرایان ربوده است. اما نکته ای که حایز اهمیت است نوع بهانه ای است که اقتدارگرایان برای تخریب خاتمی در نظر گرفته اند.

روز چهارشنبه گذشته فرهاد نظری پس از قرائت گزارش کمیسیون، در حلقه خبرنگاران با گرفتن قیافه حق به جانب به خود، خاتمی را مقصر اصلی در خانه نشین شدن خود معرفی کرد. از طرفی خاتمی را به مناظره رودر رو در خصوص جنایت کوی دانشگاه دعوت نمود.

همه می دانند که قربانیان اصلی حمله نیروهای انتظامی با همراهی نیروهای لباس شخصی به کوی دانشگاه، دانشجویان مظلوم بودند، دانشجویانی که برخی از آنها هنوز هم تاوان آن جنایت را پس می دهند. سوالات و عقده های فروخورده بسیاری در دل این دانشجویان باقی است که فرهاد نظری بایستی به آنان پاسخ گوید. اما ۹ سال است که فرهاد نظری جسارت رودررویی با دانشجویان و پاسخگویی به آنان را ندارد. حال چه شده است که فرهاد نظری بدون توجه به دانشجویان که مدعیان اصلی اویند به سراغ خاتمی می رود و علیه او شکایت می کند؟ آیا گناه خاتمی جز این است که از دانشجویان مظلوم در مقابل حمله کنندگان حمایت کرد؟ (آنهم نه با شدت لازم!) آیا هنوز هم فرع حوادث پس از شب جنایت بر اصل حادثه کوی دانشگاه تقدم دارد؟ این اقدام فرهاد نظری جز انحراف اذهان عمومی از اصل حادثه به حواشی ماجرا چه معنای دیگری می تواند داشته باشد؟

فرهاد نظری در گفته های خود بارها به تبرئه خود در دادگاه اشاره می کند و آن را برگ برنده خود می داند. برای دادگاهی که فرهاد نظری در آن تبرئه شد دزدی یک ریش تراش توسط یک سرباز نیروی انتظامی اهمیت بیشتری داشته است تا ضرب و شتم و مجروح ساختن دانشجویان و تخریب اموال عمومی و شخصی دانشجویان! فرهاد نظری باید بداند که علی رغم تبرئه وی توسط دادگاهی که عادلانه بودن آن بشدت در دید دانشجویان زیر سوال است،از دید دانشجویان مظلوم کوی، وی هنوز مقصر اصلی ماجراست و بایستی پاسخگو باشد. ظلم به دانشجویان آنقدر عمیق و آشکار است که هنوز پس از گذشت ۹ سال از آن جنایت شوم، دانشجویان حتی اجازه یک تجمع را در محکومیت این جنایت در سالگرد آن ندارند و فراتر از آن حتی اجازه سخن گفتن درباره آن را هم ندارند. نمونه بارز آن توقیف غیر قانونی تنها کتاب نوشته شده در این باره به نام "فریاد کوی" به قلم نگارنده این سطور است که قریب ۳ سال است اجازه انتشار ندارد.

موضوع دیگری که فرهاد نظری درصحبتهایش مکرر و به عمد مطرح می کند جانباز بودن وی است. او با طرح این موضوع تلاش دارد که خود را تائید کند و تبرئه! اما چه بسیار بودند دانشجویان جانباز و رزمنده و فرزند شهید که در شب حادثه توسط نیروهای تحت امر فرهاد نظری مورد ضرب و شتم و توهین قرار گرفتند و بسیاری از آنها به بازداشتگاه نیروی انتظامی منتقل و تحت شکنجه های روحی و حتی جسمی قرار گرفتند او باید پاسخگوی این دانشجویان نیز -که از جمله نگارنده یکی از آنهاست- باشد. بامید آن روز.

-مطلب روزنامه اعتماد در این مورد.

-عکس زیر هم پایان مجلس فرمایشی هفتم را ثبت نمود. حالا راهیافتگان فرمایشی این مجلس دوران قدرت خود را پایان یافته می بینند و آنچه که باقی می ماند تنها نامی از آنان در تاریخ است بعنوان مجلسی بله قربان گو و مطیع که حتی نتوانست معدود شعارهای خود را هم عملی نماید. شعارهایی از قبیل طرح تثبیت قیمتها، بهبود معیشت مردم، حل معضلات فرهنگی و اقتصادی و سیاسی، نظام هماهنگ پرداختها و...در دوران این مجلس شان و جایگاه خانه ملت از نظارت بر حاکمیت تنزل یافت و تبدیل به مجلسی شد که حاکمیت را تائید می نمود و مطیع آن بود. و اینک این راه یافتگان بایستی در مقابل تاریخ پاسخگو باشند. تاریخ اشتباه نمی کند و قاضی بیرحمی است. چنین مباد مجلس هشتم!

قهرمانان ملی را به حال خود بگذارید!

inharfha — Sun, 18 May 2008 15:54:18 GMT

شنبه شب ۲۸ اردیبهشت ماه در اخبار ۳۰/۲۰ شبکه دو، خبرنگار خدوم و دست به سینه اقتدارگرایان، آقای کامران نجف زاده در مصاحبه ای با حسین رضازاده قهرمان ملی وزنه برداری، با لحنی انتقادی و البته تمسخر آمیز از وی پرسید "شما دیگر مشکل مالی ندارید؟!". اشاره این خبرنگار به یک تیزر تبلیغاتی است که از حسین رضازاده در یکی از شبکه های ماهواره ای پخش شده است. پس از اقدام این قهرمان برای تبلیغ یک شرکت اقتصادی تنها با انگیزه مالی( به قول خودش)، سیل انتقادات اقتدارگرایان به سوی این قهرمان سرازیر گردید. تنها به گناه یک تبلیغ اقتصادی در رسانه ماهواره ای.

همه می دانند که حسین رضازاده در طول سالها قهرمانی اش چقدر برای اصول و آرمانهایی که بسیاری از آنها تنها توسط اقتدارگرایان مثبت تلقی می شود از اعتبار خود خرج کرده است. از طرفی در طول این سالها رسانه های اقتدارگرا و بخصوص رسانه به ظاهر ملی تمام تلاش خود را برای ساختن یک کاریزمای ملی مذهبی از حسین رضازاده به کار بستند. اوایل این سالها، حسین تنها بعنوان یک پهلوان ملی محبوب شناخته می شد اما این رسانه ها با تلاشهای بی وقفه خود حسین را در حد یک الگوی اخلاقی و مذهبی خاص برای جوانان ایرانی ارتقا دادند. کار بدانجا کشید که حسین در یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس هنگام دریافت مدال طلای جهانی خود عکس رهبری نظام را بر بالای سر خود برده و به رخ جهانیان کشیده و از یک مراسم صرفا ورزشی بهره برداری سیاسی نمود. از نظر من علی رغم اینکه خیلی از جوانان ایرانی مثل حسین نیستند اما تا اینجای کار هیچ اشکالی ندارد چرا که خود حسین هم اعتقاداتی غیر از این نداشته و ندارد و البته این نشانه پاکی و صداقت اوست. اما سوال اصلی من این است که چرا برخی از مسئولین کج فهم به خود اجازه می دهند یک چهره ملی را روزی ابزار تبلیغ دیدگاههای سیاسی و گاهی جناحی خود کنند و وقتی استفاده وافر خود را از این چهره بردند، و یا هر وقت خواستند به ناگاه او را از عرش پایین بیاورند ولو به بهانه های واهی و بی ارزش؟

گناه حسین این است که مانند خیلی از جوانان امروزی، برخی خط قرمز های سیاسی و تابو های مد نظر اقتدارگرایان برای او خط قرمز محسوب نشده است . حسین فقط و فقط برای انگیزه مالی از اعتبار خود که برای آن زحمت فراوان کشیده است اندکی بهره برداری اقتصادی کرده است، کاری که همه چهره های مطرح و مشهور دنیا انجام می دهند و یک امر کاملا معمول در دنیاست. حتی اگر این امر را یک عیب برای حسین تلقی کنند، حسین خواسته است فقط خودش باشد با تمام محسنات و معایبش. این حق، حداقلی از آزادی است که یک قهرمان باید داشته باشد. کسی حق ندارد او را مصادره کند و یا از او چیزی را بخواهد که خود حسین نمی خواهد. او نخواسته دو رویی کند و در ظاهر یک جور باشد و در باطن جور دیگر. برای حسین یک تبلیغ اقتصادی در یک شبکه، هر شبکه ای که باشد زشت تلقی نمی شود. یکی پیدا شود به این مسئولین کج اندیش بگوید "اینقدر قهرمانان ملی را اسیر خود فرض نکنید آنان را به حال خود بگذارید."

دوباره شاهکارهایی از رسانه به ظاهر ملی

inharfha — Sun, 04 May 2008 11:30:18 GMT

شنبه شب، ۱۴ اردیبهشت ماه اخبار ساعت ۲۲ شبکه ۳ رسانه به ظاهر ملی شاهکار دیگری را به نمایش گذاشت:

ماجرا پخش حاشیه هایی از دیدار دانشجویان شیراز با رهبری بود که کامران نجف زاده خبرنگار تلوزیون به میان دانشجویان رفت و با طرح سوالاتی سعی نمود ثابت کند که آحاد مختلف دانشجویان حتی آنها که موسیقی "رپ" گوش می کنند یا رعایت حجاب اسلامی را نمی کنند به استقبال از رهبری آمده اند! اینکه منظور رسانه متعلق به ملت از این اقدام چه بود بماند اما نکته اینجاست که بلافاصله پس از اتمام اخبار برنامه ای بنام تلنگر پخش نمود که در آن به انتقاد از جوانانی پرداخت که موهای خود را مدل می دهند و آرایش های خلاف عرف معمول انجام می دهند. فردی به عنوان کارشناس در این برنامه با حمله به جوانان به تحلیل آنچه که جوانان در مورد موهای خود انجام می دهند پرداخت و عنوان نمود که این نوع مدل موها زیبنده یک ایرانی و انسان با شخصیت نیست. در ادامه با ذکر اینکه مدل دادن پسران به موهایشان در شان یک مرد که می خواهد تکیه گاه زندگی باشد نیست، اعلام نمود که این کار جوانان مشکل آفرین است و "چنین اشخاصی برای جامعه مضر" هستند.

روزانه از این دست تناقض گویی ها در رسانه ملی کم نیست تا آنجا که دیگر خواص جامعه هم نسبت به این تناقض ها حساسیت زدایی شده اند. اما نکته دیگری که در مورد برنامه دوم مطرح است بزرگ نمودن مشکلاتی از این دست تا حد بحران امنیت اجتماعی است که متاسفانه برخی از مسئولین کم توجه و یا ناآگاه ما به آنها دامن می زنند. جوامع تثبیت شده و با یک حکومت پایدار همیشه سعی می کنند که مصادیق کمتری را بعنوان مخل و مضر امنیت ملی و اجتماعی خود فرض نمایند تا از یک طرف بتوانند راحتتر کنترل نمایند و از طرف دیگر آسیب پذیری نظام و حکومت خود را به حداقل برسانند. اما متاسفانه برخی از مسئولین ناآگاه کشور ما نه تنها این سعی را ندارند بلکه هر روز مصادیق جدیدی را بعنوان معضل و بحران اجتماعی و سیاسی مطرح می نمایند. از نمونه های دیگر این مصادیق طرح مساله چکمه پوشیدن خانمهای ایرانی در زمستان گذشته بود که توسط فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ اعلام گردید. حتی اخیرا یکی از ارگانهای تاثیر گذار نظام اعلام نمود که "ای میل بسیاری از ایرانیان در سایت یاهو قرار دارد و این یک معضل امنیت ملی است!".

موضوع دیگر انیمیشنی خارجی بود که در روز یکشنبه ۱۵ اردیبهشت در ساعت ۱۰ صبح در برنامه کودک شبکه یک تلویزیون پخش شد که به کل مغایر سیاستهای کلی نظام جمهوری اسلامی در مورد قضیه فلسطین و آوارگان فلسطینی بود. ماجرای فیلم یک خرگوش و دو موش بودند که در جنگلی زیبا زندگی می کردند که به ناگاه آدمها با آلات و ابزار خود می آیند تا جنگل را تبدیل به شهر نمایند. این سه موجود سندی را به آدمها نشان می دهند و آدمها نیز از بیرون نمودن آنها و تعرض به محلی که این سه موجود در آن ایستاده اند خودداری می کنند. در نهایت برای آنها در یک آپارتمان شیک، جنگلی مصنوعی درست می کنند و آنها را به آنجا منتقل می کنند و این سه موجود هم با خوشحالی در آن مستقر می شوند. اما به مرور دچار مشکلات و درگیری های زندگی مدرن شهری می شوند و در نهایت نیز با رضایت خود سند مالکیت خود را به دور انداخته و سه مرغابی زیبا را که در حال پرواز هستند را صدا نموده و سوار بر مرغابی ها به جای نامعلومی کوچ می کنند.

سوال اصلی اینجاست که با وجود این همه کارشناس خبره در صدا و سیما و ممیزی و کنترل دقیق برنامه های خارجی، این برنامه چگونه توانسته اجازه پخش بگیرد آنهم برای نسلی که تربیت آنان بایستی در اولویت این رسانه قرار گیرد؟ آیا این اشتباه فاحش از اینهمه کارشناس پذیرفتنی است یا عمدی در کار بوده است؟

براستی تا کی ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی بایستی هزینه های ساده انگاری و توهم توطئه و اشتباهات و ندانم کاری های برخی از مسئولین تند رو و ضعیف و بی توجه را بپردازد؟

جدال میان تحجر و قدرت در درون دولت

inharfha — Tue, 22 Apr 2008 17:11:18 GMT

در دوران تبليغات دور دوم انتخابات رياست جمهوري نهم، وقتي كه محمود احمدي نژاد و هاشمي رفسنجاني به دور دوم راه يافتند به يكباره خاطره انتخابات رياست جمهوري فرانسه كه در آن روشنفكران از ترس تندروهاي افراطي، علي رغم ميل خود به ژاك شيراك براي بار دوم راي دادند و مردم فرانسه را نيز به اين امر ترغيب نمودند در اذهان روشنفكران ايراني زنده شد. اكثريت قريب به اتفاق روشنفكران حق طلب و طالب پيشرفت ميهن تصميم گرفتند كه براي جلوگيري از حاكميت تفكر تندروانه و فاشيستي و اقتدار گرايي، پشت سر هاشمي رفسنجاني قرار گيرند و تلاش نمودند تا مردم را نيز به اين امر ترغيب نمايند.اما رويگرداني مردم از هاشمي از يك طرف و تمايل مردم به ضرب شست نشان دادن به حاكميت موجود و البته تمايل مردم به تجربه ناشناخته ها از طرف ديگر و نيز شعارهاي پوپوليستي متحجرين تند رو و قدرت طلبان به رهبري احمدي نژاد باعث شد مردم دست به ريسك بزرگي زده و احمدي نژاد را به ساختمان رياست جمهوري راه دهند.

اوايل رياست جمهوري احمدي نژاد به نظر مي رسيد كه اكثريت تصميم سازان و تصميم گيران مستقر در رياست جمهوري از تند روهاي مذهبي و يا به اصطلاح متحجرين باشند چرا كه خود احمدي نژاد ارادت سنتي به اين قشر از خود نشان مي داد. اما روند اوضاع در اين دو سال و نيم مسايل بيشتري را براي همگان مشخص كرد.

به نظر مي رسد اطراف رئيس جمهور را دو قشر احاطه كرده باشند. يكي متحجرين تندرو به ظاهر مذهبي و گروه ديگر قدرت طلبان و اقتدارگراياني كه كسب پست و مقام و قدرت اولويت اصلي در تفكر و انديشه آنان است.در طول اين دو سال و نيم كه از رياست جمهوري احمدي نژاد گذشته است جدال ميان اين دو گروه براي تاثير گذاري بر رئيس جمهور و مصادره او به نفع اهداف خود روز بروز تشديد شده است.اما موضوعي كه جلب توجه كرده است غلبه نهايي گروه اقتدار گرا و قدرت طلب بر تند روهاي مذهبي بوده است.

روند تغيير وزراي كابينه در طول اين مدت نشان داده است كه قدرت طلبان هر جا كه تند روهاي مذهبي را مانع تحقق اهداف قدرت طلبانه خود ديده اند اقدام به بركناري و يا تحديد آنان كرده اند و در نهايت اين تندروهاي مذهبي بوده اند كه از قدرت طلبان شكست خورده اند. تعويض وزراي رفاه، آموزش و پرورش، صنایع، دبیر شورای عالی امنیت ملی، معاون سیاسی وزیر کشور، رئیس ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و اخيرا نيز اقتصاد و مهمتر از آن وزير كشور را در اين راستا مي توان تحليل كرد.

به نظر مي رسد افرادي چون سعيدلو، هاشمي ثمره، رحيم مشايي، زريبافان، كلهر، جوانفکر و محرابيان، يك حلقه اصلي ۶ يا ۷ نفره را پيرامون احمدي نژاد تشكيل داده اند كه بقيه نزديكان رئيس جمهور و اعضاي كابينه در خارج از اين حلقه قرار گرفته و قدرت نفوذ به اين حلقه را ندارند و البته هر از چند گاهي برخي از آنان مشمول حذف و كنار گزاري توسط اعضاي حلقه اصلي قرار مي گيرند. بنابر اين به نظر مي رسد كه اثرگذار اصلي در تصميمات كلان اقتصادي و مديريتي رئيس جمهور، قدرت طلبان و اقتدارگرايان مي باشند اما در حوزه فرهنگي و اجتماعي و بخشي از سياست خارجي، اين متحجرين هستند كه بيشترين تاثير را بر احمدي نژاد دارند.

بايد ماند و ديد اين جدال درون دولت كه البته تاكنون بيشترين دودش به چشم مردم و منافع ملي رفته است تا كجا ادامه مي يابد؟ آيا در انتخابات آتي رياست جمهوري مردم فرصت ادامه اين جدال و تحميل هزينه هاي بيشتر را به دولتمردان كنوني خواهند داد؟

حاکمیت مطلق در برابر حاکمیت سیال

inharfha — Mon, 07 Apr 2008 14:22:18 GMT

یک ضرب المثل می گوید:" آب زلال اگر در جایی بی حرکت بماند میگندد و بو می گیرد"

اکثر بزرگان علم سیاست نیز معتقدند "قدرت مطلق و غیر سیال فی نفسه فسادآور" است. این حرف درستی است هر نوع حکومت حتی حکومت افراد لایق و توانمند نیز اگر سیالیت نداشته باشد به افساد کشیده می شود. چرا که صاحبان قدرت و حکومت مطلق و ثابت همیشه از تغییر زائقه و مطالبات مردم و رویگردانی احتمالی آنان از حکومتگران لا یتغیر بیمناکند و چون حاضر به از دست دادن قدرت و حکومت نیستند، بنابراین برای حفظ قدرت و حکومت خود خواه ناخواه مجبورند یا آن را به انحائ مختلف توجیه کنند - اعم از اینکه خود را برتربدانند یا لایق تر و محق تر و یا اینکه مردم را از بیم دشمنان واقعی یا خیالی بدتر از خود بترسانند- و یا اینکه برای حفظ قدرت،دست به سرکوب مخالفان بزنند که این خود بخود به اختناق و تمامیت خواهی منتهی می شود.

تنها راهی که باعث می شود حکومتها، تمامیت خواه و سرکوبگر نباشند سیال بودن آنهاست. قدرت هرگز نباید در دست شخص یا اشخاصی بطور مادام العمر و مطلق باقی بماند چون این، با روح پیشرفت و تحول خواهی ملتها در تعارض است و هیچ ملتی حاضر نیست مادام العمر تحت امر یک شخص یا گروه ثابت باقی بماند چون از یک طرف آن شخص یا گروه خاص به واسطه انسان بودنشان ، خود دستخوش تحلیل وتغییر، خواه از نظر جسمی و روحی و توان مندی قرار می گیرند. از طرفی چون قدرت مطلق فسادآور است پس تنها راه پیشرفت و توسعه، استفاده از اندیشه ها و سلایق مختلف و نیروهای تازه نفس و البته تربیت یافته در امر اداره حکومتهاست. شیوه آن نیز دست به دست شدن حکومت با خواست ملتهاست و این همان دموکراسی به معنای جمهوری است.

امام (ره) بخوبی بر این امر واقف بود و برای همین نیز در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی در مقابل خواست تمامیت خواهان و طالبان حکومت اسلامی، جمهوری اسلامی را بهترین گزینه حاکمیت در ایران معرفی نمود و بر این اساس ساز و کار آن نیز در قانون اساسی تعبیه گردید.

اما متاسفانه اکنون می بینیم که طالبان و حامیان تفکر حکومت اسلامی آشکارا از اندیشه و هدف خود می گویند و البته برخی از آنها نیز در مصادر حساس جمهوری اسلامی رخنه کرده اند و آرام آرام می روند تا محتوای جمهوری اسلامی را به حکومت اسلامی تبدیل کنند البته با حفظ ظاهر نام جمهوری اسلامی.

انتخابات اخیر مجلس هشتم نمونه آشکار تلاش حامیان حکومت اسلامی برای انحراف جمهوری اسلامی از آرمان جمهوریت خود است.عده کثیری از انقلابیون طرفدار جمهوری اسلامی در این انتخابات از حق انتخاب شدن محروم شدند و نه تنها آن عده از نیروهای وابسته به حامیان حکومت اسلامی اجازه حضور در انتخابات یافتند بلکه اکثر آنان نیز از حمایت بزرگانشان در درون نظام برخوردار شدند و به مجلس راه یافتند.اینان همان بله قربان گویان و افراد مطیع اقتدارطلبان بودند. روند برگزاری این انتخابات و اتفاقات و تخلفات گسترده اقتدارگرایان در آن هشداری جدی به نیروهای وفادار جمهوری اسلامی است تا نگذارند این انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیافتد.